Beautiful Freaks

Wijziging: ook op maandag 26 juli géén radio-uitzending. Eerstvolgende uitzending op 9 augustus!

Het was vast al opgevallen dat het de laatste tijd nogal stil is op Beautiful Freaks. En ook op de radio was er afgelopen week niet de gebruikelijk alternative music pirate radio te horen. Dit alles heeft natuurlijk te maken met de zomervakantie, die Abel en mij belemmert om naar de studio te gaan en bovendien het werken aan een weblog een beetje doet vergeten. Komt nog bij dat er de laatste paar maanden niet bijster veel albums zijn uitgekomen; Concerto mailde mij al dat het helaas ‘komkommertijd’ is.

Maar het is niet zo dat we Beautiful Freaks in de  vakantie een beetje verwaarlozen, integendeel. Want achter de schermen zijn wij bezig met een grote hervorming van BeauFrea, met onder andere een nieuw en veel beter webdesign, een hogere frequentie van reviews en manieren om meer publiciteit te krijgen. En een nieuw logo! Daarbij werken we ook nog een een luisteraars- en lezersonderzoek, waarbij ook prijzen zijn te winnen. Dat allemaal eind augustus, op zijn vroegst.

En hier de data waarop we in de zomervakantie wel radio maken: 26 juli (alleen Abel), 16 & 23 augustus (alleen Caspar) en 30 augustus weer samen. De weken daarna zitten we waarschijnlijk op een andere dag/tijdstip, daarover later meer.

Na het bijzonder opgewekte Looking Up – is dit nog wel de Eels die we kennen – heeft ‘E.’ zijn nieuwe single ‘Spectacular Girl’ uitgebracht en meteen voorzien van een videoclip met die typische Eels-droogheid. En over het liedje zelf: dat klinkt eindelijk weer eens als de originele Eels, ten tijde van Beautiful Freak uit 1996. Alleen dan nog altijd minder depressief, maar de man mag ook best genieten van het leven, niet? Nou ja, kijk en oordeel zelf en laat meteen even weten wat je ervan vindt in de comments.

Na Rock Werchter en PinkPop was het derde festival van dit jaar aangebroken, eentje van een ander soort; North Sea Jazz. Een overdekt festival in Ahoy, een week na Rock Werchter. Werchter was een geweldige ervaring en sfeervol als wat, zelfs de camping was ‘genieten’. North Sea Jazz was heel anders; het publiek was intellectueler en aandachtiger voor de muziek en kwam niet alleen voor het bier. Het festival heeft de uitstraling van een leuk jazz festival, maar als je eenmaal binnenkomt zie je dat het, meer dan pop-/rockfestivals, een commerciële fabriek is geworden.

Pas enkele dagen teruggekomen van de festivalweide van Rock Werchter, stonden we afgelopen woensdagavond al weer in Tivoli, bij een concert van de in alternatieve kringen befaamde band The National. Wat een verandering, van het inhoudsloze, dronken festivalpubliek naar het serieuze en aandachtige zaalpubliek, maar dat moet ook wel als je naar The National gaat. Ze hebben al vijf cd’s uit maar spelen nog steeds in relatief kleine zalen (zoals Paradiso en dus ook Tivoli), maar verkopen die dan wel snel uit. Caspar en ik wilden naar onze thuishaven Paradiso gaan, maar met de tijd dat we er achter kwamen dat ze daar optraden was het al lang uitverkocht, dus zijn we maar naar het Utrechtse Tivoli vertokken. De vorige keer dat we daar waren trad Elbow op toen ze net The Seldom Seen Kid hadden gereleased.Dat was al een jaar geleden dus het was weer even wennen na al die concerten in Paradiso. The National’s nieuwste album, High Violet, werd door de hele scene als een prachtstuk ervaren, zo ook door Caspar en mij. Dit en positieve reacties van vorige concerten van The National zorgden ervoor dat wij er veel van verwachtten.

1. Eels – Beautiful Freak

2. Joanna Newsom – Good Intentions Paving Company
3. Heather Nova – Wanna Be Your Light
4. John Grant – I Wanna Go to Marz

5. The Frames – Seven Day Mile
6. Point Quiet – Nortena
7. The Swell Season – Low Rising

8. Silence Is Sexy – Here Comes the Wave
9. De Staat – The Fantastic Journey of the Underground Man (remix by DJ DNA)
10. NeWax – Pow Pow Pow

11. The The – Darkness Cannot Exist in the Presence of Light
12. Matt Henshaw – The Deepest Cellar
13. Kula Shaker – High in Heaven

14. Vampire Weekend – Cape Cod Kwassa Kwassa
15. Editors – Bricks & Mortar

16. Green Day – 21st Century Breakdown
17. Stereophonics – Mr. Writer
18. Pearl Jam – Baba O’riley

Zaterdag was de eerste dag die niet begon als een snikhete sauna. Integendeel, het weer was behoorlijk koeltjes en zeker later op de middag, toen de zon schuil ging achter de wolken, zelfs te koud om in alleen een shirt rond te lopen. De regenbui ‘s middags maakte het af.

Maar we gaan het hier natuurlijk niet over het weer hebben, maar over de muziek. Probleem was alleen, dat er niet veel goede bands waren geprogrammeerd op zaterdag. Dus voor ons begon het pas om een uur of vier, Yeasayer in de Pyramid Marquee. Zij speelden zoals altijd een strakke show. Leuk was ook hoe sommige nummers weer heel anders klonken dan eerder in Paradiso, met als beste voorbeeld het bijna onherkenbare 2080.

Na Yeasayer viel er al meteen en gat dus hebben we maar een aantal katernen van De Morgen tot ons genomen, met op de achtergrond de progmetal van Porcupine Tree, die varieerde van ‘best goed’ tot ‘belabberd’.

Daarna betrad Florence van Florence + the Machine het podium, maar haar optreden viel tegen. Ze was niet helemaal goed bij stem – vooral als ze een hoge noot probeerde te raken kneep haar stem af – en ook haar enthousiasme was maar matig. Terwijl de live-opnamen van Glastonbury verleden weekend laten zien dat Florence best een goede show kan neerzetten. Misschien was het omdat ze hier in de kleine tent speelde, en op Glastonbury al op het grote open podium.

Na weer een gat – P!nk hoefden we echt niet te horen – begon de show van Rammstein. Tja, Rammstein, of, zoals Abel ze noemt: de slagers. De muzikale kwalteit van de Duitse metalband is natuurlijk niet zo goed – nee, gewoon slecht – maar de show had wel wat. Het riep echt een gevoel van angst op. Alsof we stonden te wachten op onze eigen massaslachting, alsof we elk moment een mes in onze rug gedouwd zouden kunnen krijgen. Brrrrrr. We hebben het dan ook niet langer dan een kwartier uithouden en na in de tent nog ruim te hebben kunnen mee’genieten’ eindigde onze een-na-laatste dag van Rock Werchter 2010.

Weerbericht: tropische zomerdag, temperaturen boven de 30 graden Celcius, lichtelijk bewolkt. Oftewel, snikheet op het ondraaglijke af. Nadat we eindelijk de tent uit waren en ons veffrist hadden gingen we op weg naar de bakker om daar ons traditionele Werchterontbijt te halen: een smos – Vlaams voor stokbrood – met kaas, en natuurlijk wafels. Vervolgens hebben we een uurtje op onze geheime en superchille Werchterplek gerelaxed. Maar uiteindelijk moesten we toch echt de confrontatie met de brandende zon en de belachelijk hoge temperaturen aangaan.

Op het festivalterrein was de temperatuur niet minder hoog en aangezien alle schaduwplekken al bezet waren hebben we noodgedwongen in de felle zon liggen braden. Met een krantje erbij luisterden we naar The Morning Benders, een uiterst vermakelijk bandje dat lichte new-wavepop speelt, een soort The Shins meet Joy Division – van die laatste coverde ze een nummer.

Het geplande voetbal kijken ging niet door, met dank aan de burgemeester van Werchter, maar op de campi g waren wel een paar jolige types met een ouderwetse radio, zodat we toch de wedstrijd konden volgen. In de pauze besloten we even wat drinken te gaan halen, maar in de supermarkt kwam Caspar erachter dat hij zijn portemonnee kwijtgeraakt was – die zou niet meer teruggevonden worden. De onverwachte winst van Nederland mocht niet baten – de middag kreeg een ietwat bittere nasmaak.

Maar we zetten ons eroverheen en gingen nog een stukje van Jack Johnson bekijken. Dat bleek de perfecte muziek te zijn om op een festival in het gras te luisteren. Na ondervonden te hebben hoe moeilijk een vegetarier het kan hebben – vegeratrische taco’s die niet veel meer inhielden dan een berg sla en tomaten – haastten we ons naar Editors op de Main Stage.

Helaas vielen Editors ook wat tegen, maar Abel wist dat eigenlijk al van Werchter. Caspar heeft gelukkig de mogelijkheid gehad om de band onder ideale omstandigheden te aanschouwen: op het onheilspellende terrein van Melt!, in het pikdonker met snijdende koude en een stromende regen. Zanger Tom Smith zag er gehavend en bezeten uit: ongeschoren, capuchon op en met bloeddoorlopen ogen.
En zie nu het verschil met hun performance vanavond op Rock Werchter; al het intense was verdwenen en eerst zo sterke nummers veranderden in flauwe meeklappers. Ook bleek live nog meer dan op CD dat eigenlijk alle liedjes van Editors op elkaar lijken. Het was zeker geen slecht concert; maarmwel vergeleken met de kwaliteit die de band had kunnen leveren.

En toen Green Day, de headliner. Door Abels expertise konden we vrij ver vooraan komen. Wat voornamelijk bleek was dat bij Green Day’s live-optreden het accent veel meer ligt op entertainment – Billy Joe’s charisma mag zich meten met dat van Obama – en dat de liedjes zelf inwisselbaar zijn. Het vuurwerk was spectaculair en ondanks een wat lauw publiek leverde Green Day een geweldige show af.

Foto’s komen later.

Na Pinkpop is ook Rock Werchter aan de beurt om het kritische oordeel van Beautiful Freaks-recensisten Abel en Caspar te ondergaan. Ons tweede Werchter op rij, met een line-up die wat ons betreft die van vorig jaar overstijgt. Met onder andere Muse, Arcade Fire en Pearl Jam schatten wij Werchters line-up ook hoger in dan die van het roze festival in Limburg. Oh ja, de weersvoorspellingen beloven ook veel goeds.

En Beautiful Freaks zal van dit alles semi-live verslag doen. Geen twitterfeed zoals op Pinkpop, maar wel elke dag een blogpost met foto’s. Hou Beautiful Freaks dus in de gaten, de komende dagen.

Het is vandaag de Dag van de Weetjes, zo las EHPO. En dan kan Beautiful Freaks natuurlijk niet achterblijven. Om in te komen even een kort weetje over de herkomst van de naam van ons blog/radioprogramma:  Bij een concert in de kleine zaal van Paradiso bladerden Caspar en ik door mijn iPod, op zoek naar inspiratie voor een naam voor een toen nog naamloze blog. Across the Universe, Age of the Understatement, Beautiful Freak… ja! Dat was het. Het klonk goed maar had ook nog een diepere betekenis: de nummers die we draaien zijn beautiful, maar door de alternativiteit ook ‘freaks’.

Nu had ik al een lange tijd het idee om de leukste oorsprongen van bandnamen op een rijtje te zetten, en de Dag van de Weetjes biedt zich aan als perfecte gelegenheid, dus lees hier onder andere uit welke boeken Joy Division en The Doors hun namen hebben en wat John Lennon te zeggen heeft over ‘The Beatles’.

1. Eels – Beautiful Freak

2. Kula Shaker – Peter Pan R.I.P.
3. Travis – J. Smith
4. Radiohead – Creep

5. Pearl Jam – Black
6. The National – Lemonworld
7. Crowded House – Four Seasons in one Day

8. Beach House – Silver Soul
9. Stars – We Don’t Want Your Body
10. Death Cab for Cutie – Soul Meets Body

11. Jónsi – Go Do
12. Elbow – Weather to Fly
13. Eels – That Look You Give That Guy

14. Arcade Fire – Neighborhood #3 (Power Out)
15. Wolf Parade – What Did My Lover Say? (It Always Had to Go This Way)
16. Yeah Yeah Yeahs – Heads Will Roll

17. The Doors – Twentieth Century Fox
18. Muse – Where the Streets Have No Name (ft. The Edge) [Live @ Glastonbury 2010]