Toen The National in 2001 hun titelloze debuut uitbracht had niemand kunnen verwachten dat deze band nog eens uit zou groeien tot een van grootste en mooiste bands uit het huidige indiefolk aanbod. Ook de opvolger Sad Songs for Dirty Lovers bleek nog niet geschikt voor een echt groot publiek en pas vanaf de release van Alligator in 2005 kwam The National echt op gang. Toch zullen de meesten die drie albums pas ontdekt hebben ná het uitkomen van Boxer, dat zich sindsdien mocht scharen tussen de moderne klassiekers. Warme en droevige liedjes, een combinatie die hoop doet ontstaan, aangevuld met op zijn minst interessante arrangementen die uiteenliepen van post-punkrevival-gitaarrock à la Interpol tot subtiel bombasme of juist zachte, op het eerste gehoor zelfs lieflijke nummers. Maar het allermooiste aan The National is natuurlijk die stem van Matt Berninger. Diep en monotoon en vol gebrokenheid maar toch warm. Maar wat brengt het nieuwste wapenfeit High Violet van de band ons?

The National – Terrible Love

Na drie jaar verrast The National met een grillig en gruizig geluid. ‘It’s a terrible love that I’m walking with spiders,’ opent Terrible Love het nieuwe album High Violet, en een betere binnenkomer was niet denkbaar. Juist omdat het nummer, ondanks het korrelige lo-fi geluid, zo typisch The National is. En zo definieert het openingsnummer eigenlijk het hele album: een tegenstelling. De kernwoorden voor Boxer waren warm en hoopvol, zo op het eerste gehoor is High Violet koud, grillig en spannend. Maar daaronder bevind zich nog steeds het lieflijke van The National; de rustige en veelal kleine arrangementen en voornamelijk die stem, zo mooi. Weemoedig maar troostend. Juist die tegenstelling vormt het totaalgeluid van High Violet, dat ergens heel beklemmend is. Een onderhuidse strijd lijkt gaande te zijn, waarbij de band tevergeefs probeert alle mooie klanken van Boxer te verscheuren, maar in plaats daarvan met weemoed terugdenkt aan vroeger. ‘Sorrow found me when I was young. Sorrow waited, sorrow won’. Zo klinkt de band ook: overwonnen. Het besef daarvan en het accepteren en het ertegen vechten lijken de leidraad van High Violet te zijn. Gezegd moet worden dat The National absoluut geen depressief emo-bandje is, ondanks het neerslachtige karakter van de liedjes.

En zo blijkt High Violet met al zijn verschillende lagen en facetten en echt groeialbum te zijn. De eerste luisterbeurt rauw en ontoegankelijk en de velen die voor Boxer waren gevallen zullen hier waarschijnlijk struikelen. Maar zodra het eerste moment van deceptie voorbij is blijft er een prachtig album over. Van het beklemmende Terrible Love, ogenschijnlijk lieflijke Sorrow (ogenschijnlijk, zie de tekst even terug), het dreigende Little Faith, het sluipende Bloodbuzz Ohio, het wellicht poppy Lemonworld, een dwingend Conversation 16 tot het epische England, om vervolgens af te sluiten met het verstillende Vanderlyle Crybaby Geeks. Ondanks de ontoegankelijkheid van de ruis, de kille drums of de monotoniteit van Berninger’s stem blijkt High Violet nog veel meer dan Boxer een divers album te zijn. Het maakt je enkel in de war en zelfs bij die eerste luisterbeurt is het album al zo intens dat het je doet wegschrikken. De band gooit zich totaal bloot, alles klinkt zo eerlijk en puur, soms zelfs als een bekentenis, dat je niet weet wat je ermee aan moet. Maar langzaam weet High Violet naar binnen te sluipen en pas dan raakt het je echt.

The National – Afraid of Everyone (maandag in de uitzending)

De prijsnummers van het album? Het middenstuk bestaande uit Afraid of Everyone, met een gastbijdrage van Sufjan Stevens, ook niet de minste, en vervolgens het treurigvrolijke Bloodbuzz Ohio dat al eerder was vrijgegeven. Dat eerste nummer is best wel experimenteel en weeral heel beklemmend, bijtend en boos, terwijl Bloodbuzz Ohio een haast lief stukje popmuziek is over hoe er wordt terugverlangd naar Ohio, de vroege woonplaats van de complete band (ook al hebben ze pas in New York met elkaar The National gevormd). Weer zo’n bloedmooie tegenstelling. Maar ook England is een prachtsong, op de een of andere manier groots maar toch zo klein. Hoe krijgen ze het toch steeds weer voor elkaar?

En ik kan niet anders zeggen dan dat High Violet het mooiste is wat ik het afgelopen jaar heb gehoord. Beter ook nog dan Boxer, ondanks het grillige karakter van het album. En nog lang niet alles over High Violet is in deze review gezegd. The National is zo groots, zo klein, zo subtiel. Elk detail heeft aandacht gekregen en juist omdat de groep helemaal geen sterrenstatus uitdraagt, maar ook duidelijk geen beginner is, krijgen ze het voor elkaar om zo’n pretentieloos werk te creëren. The National flikt ‘t weer, een prachtalbum maken.