Na Rock Werchter en PinkPop was het derde festival van dit jaar aangebroken, eentje van een ander soort; North Sea Jazz. Een overdekt festival in Ahoy, een week na Rock Werchter. Werchter was een geweldige ervaring en sfeervol als wat, zelfs de camping was ‘genieten’. North Sea Jazz was heel anders; het publiek was intellectueler en aandachtiger voor de muziek en kwam niet alleen voor het bier. Het festival heeft de uitstraling van een leuk jazz festival, maar als je eenmaal binnenkomt zie je dat het, meer dan pop-/rockfestivals, een commerciële fabriek is geworden.

North Sea Jazz heeft veel stages, veertien om precies te zijn. Ze zijn allemaal vernoemd naar rivieren, aangezien de jazz in de Amerikaanse rivierstreken is ontstaan . Het festival begon met een kleine tegenvaller, op North Sea Jazz hanteren ze namelijk een systeem met plusconcerten. Dat houdt in dat er concerten zijn waarvoor je buiten je normale ticket ook een zgn. ‘plusticket’ nodig hebt. Om het exclusief te houden, ofzo. De pluskaarten voor Herbie Hancock waren helaas uitverkocht. Maar niet getreurd gingen we naar de jazzlegende Ornette Coleman. Mijn eerste kennismaking met de live-experience van jazz, met de experimentele Ornette Coleman nog wel. Alle geluiden die samen kwamen, je ogen dicht en luisteren naar de natuurlijke opbouw van zijn nummers, en zijn setlist. Hij bouwde fenomenaal op, het leek echt op een verhaal maar dan zonder woorden. Hij speelde in de Congo, een redelijk klein zaaltje (niet zo massaal als de ‘headstages’) met een mooie sfeer. Al met al was het een mooie ervaring en een prachtconcert. Met opgetogen hoofd verlieten we de roes van Ornette Coleman en gingen we voor het eerst naar een van de hoofdzalen, hier trad helaas een verschrikking op. Iets waarvan het eigenlijk niet zou mogen dat ze op North Sea Jazz staan (met de nadruk op jazz), een rapcollectief genaamd Roots. Dit hadden we dan ook snel weer gezien, en we gingen alle zalen ontdekken. Het NRC jazz café was een leerplek voor mensen die graag een instrument willen bespelen: een artiest legt aan een kleine menigte uit hoe je dit dan moet doen. Er waren zalen met een capaciteit van maximaal vijfhonderd mensen of zelfs minder. En er was een competitie voor de beste Nederlandse jazzband. De vier finalisten waren op het festival en de winnaar zou ook bekend gemaakt worden. Het Blazin’ Quartet is de winnaar van deze competitie maar dan van 2008. Een naam die mij bekend voorkwam, maar niet dat ik ook maar iets van de band naar boven kon halen. Hier gingen we kijken, en het verraste enorm, in positieve zin! Mooie, experimentele jazz uit ons eigen kikkerlandje bestaat dus ook. Hetgeen wat opviel was het nummer Alexandreia waarover een van de bandleden een kort stukje vertelde. Hij zou het nummer geschreven hebben voordat hij naar Alexandrië was afgereist. Dit was dus zijn gedachte hoe het zou zijn. Ik herkende er mijn vakantiereis naar Tel Aviv in, erg grappig.

Na een dag North Sea Jazz was ik bekaf, maar wel een ervaring rijker. North Sea Jazz bevat zeker meer dan jazz alleen, het was op zaterdag alleen niet zo goed vertegenwoordigd (of ik heb het gemist). Volgend jaar waarschijnlijk weer.