Alle Kate Nashes, Amy MacDonalds en andere vrolijke meisjes die pop/rock maken moeten oppassen, en wel voor Marina & The Diamonds. Ze is nu nog niet zo bekend, maar let op mijn woorden, want dit wordt de nieuwe hype van 2010. En als ze in 2010 geen hit scoort (met het ongelofelijk catchy Hollywood bijvoorbeeld) dan is het wel met haar volgende album in 2011 of 2012. Maar ik ben er natuurlijk altijd vroeg bij dus daarom nu al een review van haar eerste album The Family Jewels, bij de redactieleden van Beautiful Freaks nu al een hit! Dus snel luisteren voor ze alweer ‘mainstream’ is en verpest wordt door de platenmaatschappijen en MTV.

Het album begint meteen vrolijk met Are You Satisfied?, de perfecte opener voor dit album. Ultiem vrolijk, maar met een aboluut hoekig randje wat dit leuker maakt dan de vele popmeisjes op TV. Het boos-vrolijke spreekt me wel aan. Iets wat Kate Nash heeft maar dan zonder het klein-meisje-slaat-op-piano-gevoel. Oftewel, een iets volwassener geluid. Na twee powervolle minuten valt het nummer even stil zodat Marina goed kan laten horen hoe mooi ze eigenlijk wel niet kan zingen. En dat kan ze! Zeker een van de beste liedjes op de CD en bovendien een goede binnenkomer, tot de robotstemmetjes op het einde toe.

Tweede nummer Shampain valt dan toch een beetje tegen. Een iets te hoog Mika-gehalte en het is op een nare manier geproduceerd. Te hard, onsubtiel. Die drums dreinen maar door met dezelfde beat. Hoogstens het einde is wel aardig met een paar leuke geluidjes (zzzzpazpapzpr klinkt het).

Gelukkig is het volgende nummer I Am Not a Robot een stuk beter. Mooie zang van Marina Diamandis weer (daar komt de naam & The Diamonds vandaan ja), catchy piano (die niet flauw is als bij Kate Nash maar meer rockend als Florence van The Machine). Dit is wel het derde nummer wat op ongeveer tweederde opeens rustiger wordt, een rustig coupletje krijgt en vervolgens weer helemaal losbarst, wat misschien een iets te goedkoop truukje is en bij dit nummer niet werkt. Ik zou meer een steeds verder opbouwend nummer zien dat uitwerkt naar een gigantische climax. Maarja, dit hier is popmuziek dus zoiets kunnen we niet verwachten van Marina.

Girls is zo mogelijk het meest poppy liedje op de CD (na Hollywood). En weer moet ik bekennen dat Marina gewoon goed kan zingen. Heel diep en dan opeens zo’n hoge uithaal, da’s toch leuk? Dan vind ik zo’n na-na-na-na-na-refrein helemaal niet zo erg meer. Ook de intrumentatie is goed gedaan. Behalve de gebruikelijke drums/piano/gitaar ook een accordeonnetje, fluit hier en daar en interessante percussie.

Mowgli’s Road is het nummer dat als eerste single is uitgebracht. Misschien niet de beste keuze maar wel een logische. Weer een up-tempo nummer zoals eigenlijk het hele album en even hitgevoelig als de rest. Misschien een beetje hetzelfde als de rest van de liedjes en een beetje vreemd (chaotisch?) gearrangeerd. Wel leuk stemmetje zet ze tegen het einde op. Supervrolijk weer!

Na al die vrolijke hitsingles is Obsessions perfect geplaatst als rustpunt. Een up-tempo ballad is het eigenlijk. Hier is de gelijkenis met Kate Nash wel het allergrootst. Behalve dan dat deze nieuwe popdiva gewoon veel beter kan zingen.

Maar dan nu, het geweldige nummer dat als tweede single is uitgebracht en waar het allemaal om draait, het nummer dat Lady GaGa van de troon zal stoten, Hollywood. Klinkt een stuk geproduceerder dan de rest met de facers en de beats maar dat doet Marina wel goed. Ze zingt de (hollywood)sterren van de hemel en haalt prachtig uit. En wat een grappige tekst trouwens! Het nummer heeft iets totaal anders, orgineels, dan de 13-in-een-dozijn-nummers die je op TMF hoort, maar wel het hitgevoelige om die doelgroep te bereiken. ‘I’m obsessed with the mess that’s America!’ Als dit geen hit wordt weet ik het ook niet meer hoor.

Ik zou eigenlijk wel kunnen stoppen met deze review nu het geweldige Hollywood al is besproken en de andere nummers eigenlijk ook allemaal de hoogtepunten van het album waren, maar de rest is gewoon ook de moeite waard. The Outsider bijvoorbeeld heeft een ontzettend leuk refrein met dat synthje en het diepe zingen van Marina vind is net zo aantrekkelijk als Marina zelf. Hermit the Frog is dan misschien een minder opvallend nummer maar komt nog altijd boven de middenmoot die op de radio wordt gedraaid uit. ‘t Is misschien een beetje te flauw, maar wel leuk!
Oh no begint heel a-typisch met een of andere beat en handclaps maar verandert in weer een Marina-speelt-piano-en-zingt liedje. Gelukkig zitten er wat aardige synthesiser-effecten in die het refreintje wel iets heel catchy’s geven, met het soort elektronica dat ook in bijvoorbeeld Franz Ferdinands Ulysses zit. Eigenlijk zou gewoon dit hele album als single uitgebracht kunnen worden, zo leuk zijn de liedjes.
Pas nu is er een tweede rustpunt in de vorm van Rootless, dat nog altijd de Marina-sound heeft (ja, dat gebeurt natuurlijk op een liedje van Marina & The Diamonds). Soms lijkt ze qua ritme ook wel op Lily Allen en dan vooral een liedje als Not Fair of The Fear.
Numb is nog het laatste hoogtepuntje van het album. Begint rustig met wat staccato piano-accoordjes, vrij hoge zang van Marina maar krijgt daarna een theatraal tintje door het speelse viooltjes en de achtergrondvocalen met galm (en hoor ik daar een klokkenspel?). Mama mia mama mia!
Het laatste nummer Guilty is toch een beetje een niemendalletje en Numb had beter gewerkt als afsluiter denk ik. Maar da’s slechts een klein minpuntje op dit prachtige album van een aanstaande hitmachine (zodra ze ontdekt wordt door EMI of een andere platenmaatschappij). Voorlopig kan ik nog even genieten van haar liedjes en doen alsof ik de enige ben die ze kent, zonder meteen ‘mainstream’ te zijn. Blijf voorlopig nog maar lekker onontdekt Marina.