Het is lente (Hoewel het weer vandaag weer wat minder was. Gisteren was wel een topdag!)! Tijd dus om alle depressieve-mannen-in-de-winter-folkplaten weer in de kast te leggen om even te laten verstoffen en je iPod vol te stouwen met dé indie zomerhits van 2010!  Om de zoektocht naar die liedjes wat te vergemakkelijken ga ik in deze rubriek in elk geval elke week een van die uiterst vrolijke, misschien soms zelfs over-the-top, liedjes uitlichten, die je de hele zomer en de volgende ook nog op repeat kan zetten. Liedjes met een meezingbaar ‘lalalala’-refrein, liedjes die je misschien nog wel op de festivals zal meeblèren, een combinatie van net uitgebrachte indiejuweeltjes of ‘gouwe ouwes’ die nooit goed ontdekt zijn. Dit keer schrijf ik over London Town van The Magic Theatre, het liedje dat mij dit jaar de winter door heeft geholpen. Dat zij met London Town een van de leukste zomerliedjes in huis hebben gehaald beseften ze zelf ook; ze hebben de releasedatum van hun album speciaal naar begin juni verplaatst om ook op TV en de radio een zomerhit te scoren. Bij Beautiful Freaks zijn ze dat nu al en aanstaande maandag is London Town dan ook te horen op Radio Patapoe.

De eerste violen met het vrouwelijke achtergrondkoortje beginnen en het nummer kan voor mij al niet meer stuk. Vrolijke violen + mooie vrouwenstem is voor mij ‘epic win’, de formule voor een instant zomerhit. De zangeres van de band, die een zijproject is van Dan Popplewell, Sophia Churney, heeft ook wel een mooie stem. Warm, zoet ook, mierzoet (na het luisteren van het hele album is een bezoekje aan de tandarts gewenst – je glazuur wordt erdoor aangetast), maar wel mooi en goed passend bij de vrolijke muziek. Die balanceert perfect, maar wel op het randje tussen vrolijke niets-aan-de-hand-muziek en meligheid. Het gaat net goed, maar een andere band had het misschien niet gekund. Wat eraan bijdraagt dat het liedje niet flauw wordt zijn ingenieuze wisselingen in tempo waardoor de vrolijke viool-koor-zang-ritme-combinatie overgaat in een ritmisch stukje waarin, afwisselend door Popplewell en Churney, haast gerapt wordt en meer dan eens doen denken aan Kate Nash, maar dan minder eentonig en beheerster. Op het einde komt er ook nog een soort kermisstukje en sluit het liedje weer af met het ‘main-theme’, maar dan nog net wat uitbundiger, precies dat beetje meer wat het liedje helemaal afmaakt.

Vooral de violen in het nummer spreken me erg aan. Ik ben dol op de klank van het instrument, zowel conventioneel als waarlijk experimenteel gebruikt. De viooltjes in London Town doen zeker niet klassiek aan maar worden echt gebruik als pop-instrumenten, catchy deuntjes spelend, in navolging van ’60s bands als The Beatles, en net als die band ultieme popmuziek (ook het kermisorgel stukje heeft wel wat weg van Being For The Benefit of Mr. Kite). Ze passen ook prima in het concept van de band, een Victoriaanse setting, de stoomtijd, de regenachtige straten van het 19e-eeuwse London. Net als de liedjes (Die bijna allemaal de moeite waard zijn. Vooral Steamroller is een tweede favoriet van mij.) zijn ook de website van de band en het youtube-account (alle liedjes zijn daar al online gezet) goed verzorgd en passen perfect binnen die vrolijke setting, een beetje krakend en knipperend.

Ja, de luchtige door viool gesteunde liedjes bevallen mij zeer, London Town in het bijzonder. Een van de liedjes die ik deze zomer veel ga luisteren, hopelijk de lezers en luisteraars van Beautiful Freaks ook! By the way, morgen en overmorgen komen er eindelijk weer eens wat cd-reviews op deze blog.