Eerder nog schreef ik dat Yeasayer me op Odd Blood net niet helemaal had overtuigd. Maar misschien zou een live-optreden dat nog veranderen… en hoe! Ik kan niet anders spreken dan in superlatieven: geniaal, fantastisch, geweldig, fenomenaal, spaced, absoluut episch! De muziek was gestoord goed, het publiek enorm enthousiast en de leipe lichtshows maakten het concert helemaal af. De euforie droop er na het eerste nummer al vanaf en bleef tot de afsluiter, hippie-anthem 2080. Deze neo-hippies hebben een concert afgeleverd voor in de jaarlijstjes.

Hopelijk is het duidelijk dat ik dit concert héél érg góéd vond. Zo niet, dan zeg ik het nog een keer: dit concert was héél érg góéd. Zo. Nu nog het grote waarom natuurlijk, anders zou dit geen review mogen heten

Nog voordat de band ook maar op het podium was gekomen was de sfeer in Paradiso al enthousiast. Misschien lag dat aan voorprogramma Hush Hush, maar dat hebben we net gemist. Gelukkig was het verplichte wachten op de hoofdact niet ondraaglijk lang en toen Yeasayer het podium op kwam hadden we al een weddenschap lopen. Zouden ze met Ambling Alp, de absolute hit van hun jongste album Odd Blood, beginnen? Abel zei van wel, maar hij had het mis want de spetterende start werd verzorgd door The Children. Een nummer dat op  het album ook al vreemd klonk maar live totaal gestoord. Dat was niet alleen bij dat nummer maar eigenlijk het hele concert door en kwam niet alleen door de muziek zelf, die nog dynamischer, eclectischer en vrolijker was dan op het album, maar ook door een uitzinnig publiek (Paradiso was een sauna en vergeleken bij al het zweet was de regen van vanmiddag niks) en de uitstraling van de band.

Ja, de uitstraling. Eigenlijk zagen ze er belachelijk uit: de bassist in een wit hemd, de zanger in een zwarte overall, de man die de backing vocals verzorgde en ook wat synthesisers deed in een overall met legerprint en daarachter nog een percussionist (‘the neger’) in een overhemd. Wat mij betreft zagen ze er uit als echte neo-hippies (maar ook heel erg ’80s trouwens). Een bonte boel die symbool staat voor de muziek, maar alleen aan de kleding lag het niet. Voornamelijk het enthousiasme en plezier waarmee de band speelde zorgden voor veel enthousiasme. De overgave van alle bandleden was bewonderenswaardig en de maniertjes en spastische bewegingen van de frontman zorgden telkens weer voor een lach; daar zijn geen grappen tussendoor voor nodig!

Ook goed was de lichtshow: vier vlakken op de achtergrond die konden wisselen van kleur en dat dan ook voortdurend deden, het hele waarneembare spectrum verkennend en toch nog voor een regenboog zorgen na al het hondenweer vandaag. Soms waren de overgangen rustig en zoals bij The Children meer sfeerverzorgend, maar als de muziek ook echt los ging flipten de schermen totaal en waren de overgangen van groen naar rood naar blauw naar geel naar paars naar wit naar oranje niet meer te tellen.

Maar het beste was natuurlijk de muziek. De hoogtepunten waren eigenlijk dezelfde als op de albums: Ambling Alp met die gekke stemmetjes, O.N.E. dat ook in Paradiso de dansvloerkraker was en natuurlijk de ultieme afsluiter, hippie-anthem 2080. Maar ook Love Me Girl,  Madder Red en eigenlijk alle andere nummers waren prachtig. Het geluid van de band is live aan de ene kant veel consistenter dan op de albums maar schiet nog steeds alle kanten uit en het ene nummer ging soms totaal onverwachts over in iets heel anders. In elk geval is de Yeasayer-geluidsmix live nog beter, en we vonden het album al zo goed.

Als ik weer eens superlatieven gebruik waarschuwt Abel mij altijd dat ik niet zo hard van stapel moet lopen en ik weer over-enthousiast ben, maar dit keer was hij niet minder lovend dan ik. Dat bewijst toch wel de live-kwaliteit van Yeasayer.