Enkele jaren geleden scoorde Kate Nash een paar fijne popliedjes als het vrolijke doch boze kleine meisje dat aangenaam piano speelde, hoewel soms spelen overging in slaan en zingen verandere in schreeuwen. Maar dat zorgde juist wel voor een soort waardering en het was toch een nieuw geluid en daar ben ik altijd een voorstander van. Dat was drie jaar geleden en ach, je weet het hoe het gaat met dit soort popsterretjes: ze komen en gaan. Vorig jaar was Lily Allen de grote winnares op dat gebied en ik hoop dat Marina Diamandis het stokje dit jaar gaat overnemen, en Hollywood was nu al een bescheiden hitje dus dat zou zomaar eens kunnen gebeuren. Maar goed, terug naar Kate Nash:  ik denk niet dat zij de popdiva van 2010 wordt. Het geluid van haar nieuwe album My Best Friend Is You heeft nog net wat meer dan op haar debuut een alternatief randje en mijn voorspelling is dat Kate Nash verdwijnt naar de underground.

Kate Nash – Paris (live, het origineel maandagmiddag in de uitzending)

My Best Friend Is You de  ‘moeilijke tweede’ van Kate Nashen dan zijn er altijd twee keuzes: voortborduren op het geluid van je debuut, met als waarschijnlijk resultaat dat de critici je album afkraken als slap aftreksel van het debuut, of een nieuwe sound ontwikkelen (in vaktermen: ‘een Kid A’tje doen’), wat ook lang niet altijd gewaardeerd zal worden. Kate Nash haar beslissing neigt toch meer naar het tweede dan naar het eerste: in plaats van het meisje achter de piano is Kate Nash nu een zangeres met achter zich een heuse band. Het album opent in de vorm van Paris al meteen als een kermis van instrumenten: strijkers, gitaren, drums, handclaps begeleiden Kate Nash met haar scherpe accent. Up-tempo waren Kate’s liedjes altijd al, maar nu zijn het ook rocknummers geworden in plaats van popliedjes. Invloeden zouden PJ Harvey, Pixies/The Breeders en Yeah Yeah Yeahs zijn geweest.

Zoals ik al zei: critici zijn regelmatig niet gecharmeerd van de nieuwe sound van een band of artiest, en sinds ik mij tot ‘de critici’ mag rekenen, kan de vraag gesteld worden: hoe bevalt mij de nieuwe sound van Kate Nash? Het antwoord is niet geheel eenzijdig. Opener Paris is een geweldig nummer en over het algemeen klinkt ze een stuk volwassener dan op haar debuut. En dat is maar goed ook, want sommige liedjes van Made of Bricks waren wel erg drammerig en meer dan eens rees mij het beeld voor ogen van de 10-jarige Kate Nash die niet naar pianoles wil en op het instrument begint te slaan, al stampend en schreeuwend. Als je het zo bekijkt is Nash’ tweede dus een hele verbetering, maar de medaille heeft ook een keerzijde: zoals meestal bij een nieuw geluid (zie MGMT bijvoorbeeld), is dat nog niet meteen zo geperfectioneerd als je als luisteraar (of criticus) zou willen en daar heeft ook Kate Nash last van. Ik vind een album met verscheidenheid aan muziekstijlen meestal geen probleem, maar wel als er eenheid ontbreekt en dat is hier het geval. Sommige liedjes zoals het openingskwartet zijn pop/rock-liedjes, vrolijk maar niet zoetsappig en ook het boze meisje klinkt door, maar nu kunnen we haar serieus nemen. De eerste single Do-Wah-Doo is dan wél weer een net iets te melig liedje en valt door de mand als een goedkope, simpele single om toch nog een mainstream-publiek te bereiken.

Kate Nash – Do-Wah-Doo

De meeste liedjes daarna, de tweede en dus grootste helft van het album, zijn een stuk ruiger te noemen. Hier lijkt Kate Nash definitief de rock-kant op te gaan, en ook al zou je verwachten dat de zangeres daardoor volwassener gaat klinken, het tegendeel is waar: het effect is nu dat van een popdiva die tevergeefs probeert te rocken, soms ook door te gillen en schreeuwen, en daardoor niet meer serieus genomen wordt. Dat is vooral te horen in Mansion Song, waar Kate Nash toch lichtelijk uit de bocht vliegt. Hoewel niet op alle liedjes deze beschrijving van toepassing is – zeker tegen het einde komen er weer wat rustigere liedjes – blijft de hele CD een chaotische kruisbestuiving van pop en rock, veroorzaakt door de stemmingswisselingen van de grillige Britse zangeres.

We kunnen dus concluderen dat ook Kate Nash last heeft van de zogenaamde moeilijke tweede en bovendien in een identiteitscrisis verkeert. Dat tweede is de voornaamste reden dat My Best Friend Is You toch niet helemaal aanslaat bij Caspar de criticus. Maar deze koerswijziging is toch eentje waarvoor mijn toekomstverwachtingen positief mogen worden bijgesteld. Alleen hopelijk weet Kate Nash dan wel of ze de stoere rockchick moet spelen of toch het booslieve meisje.