Vandaag was het in meerdere platenzaken over heel de wereld Record Store Day, een internationale feestdag ter ere van de platenzaak. Een jaarlijks terugkerend evenement dat dit jaar voor het eerst op grote schaal werd gevierd in Nederland. Volgens ons een leuk initiatief en vooral een bezoekje waard vanwege de vele interessante exclusieve uitgaves, de meeste op vinyl (zelf ben ik naar huis gegaan met die waarop vier verschillende versies van Nick Cave’s The Mercy Seat, misschien wel het mooiste nummer ooit) staan, maar ook vanwege de vele in-store concerten. Ook weggeefacties werden beloofd, maar misschien wel dankzij onze hoge verwachtingen viel deze platenzaakdag toch wat tegen.

Als echte die-hardfans van de Concerto waren Abel en ik al om openingstijd, 10 uur, aanwezig. Toen we elkaar hadden gevonden in een van de panden van de multi-platenzaak met aparte afdelingen voor pop/rock, klassiek, jazz/world, dance, tweedehands muziek en vinyl, zijn we direct naar die laatste afdeling gegaan, natuurlijk om de exclusief voor deze dag uitgebrachte releases te checken. Al van te voren had ik mijn oog laten vallen op het stuk vinyl waar één van de mooiste nummers ooit gemaakt in vier verschillende versies (de remaster, een akoestische versie en twee live versies waarvan één in de Royal Albert Hall) opstaat, maar pas echt verliefd werd ik op de uitgave toen bleek dat de muziek op wit vinyl was gedrukt. Mooi!

Abel is geen vinylliefhebber dus zijn we teruggegaan naar de pop/rock-afdeling. Mijn sidekick wist grotendeels al wat hij wilde, namelijk ‘glimmende schijfjes’ van Radiohead en Bob Dylan, en om niet voor mij onder te doen het CD’tje van Nick Cave waar The Mercy Seat opstaat, Tender Prey dus, hoewel Abel te gierig was om de remaster te kopen. Allemaal leuk en aardig dus, maar behalve het feit dat die LP van mij een exclusieve release was en natuurlijk het speciale CD’tje van deze feestdag dat we elk bij aankoop erbij kregen onderscheidt de Record Store Day zich niet van een ander uitje naar de platenzaak. Speciale uitgaves komen ook wel uit zonder een speciale feestdag en een extra CD”tje dat je bij aankoop van iets krijgt is bij de Concerto ook niet speciaal: eerder kreeg ik al een sample van het Motel Mozaïque-festival mee.

Omdat het toch steeds drukker werd in de Concerto en Abel en ik allebei wel onze aankopen hadden gedaan zijn Abel en ik naar het bakkertje tegenover de Concerto gegaan en hebben daar muffins en een kaas- en een worstenbroodje gekocht, om vervolgens nog in de Leidschestraat een lekkere Swirl te halen. Daarna leek het afgelopen te zijn en heb ik met Abel bij hem thuis nog wat persaccreditaties gedaan.

Toch voelden we ons er niet lekker bij: waar waren die weggeefacties? En we hadden ook nog geen optredend bandje gezien! Dus snel de website gecheckt en het bleek dat om 3 uur een bandje genaamd ‘Beans & Fatback’ op zou treden. Snel naar hun liedje dat op de gratis RSD-CD stond geluisterd en het was ‘wel aardig’, maar goed genoeg om nog even terug te fietsen. Helaas werden we opnieuw teleurgesteld: de ‘weggeefactie’ bleek het CD’tje te zijn dat je bij aankoop cadeau kreeg, en het optreden was matig. Terwijl andere platenwinkels in Nederland wél interessante bandjes hadden. Ik noem Awkward I in Haarlem, Blaudzun in Amersfoort, Moke in Delft en ook nog Moss, Roosbeef, The Mad Trist, The Madd en Torre Florim van De Staat traden op in andere delen van Nederland. En zo moesten Abel en ik concluderen dat Record Store Day weliswaar een leuk initiatief is, maar elk aspect ervan ook op een gemiddelde zaterdagmiddag in de Concerto te vinden is (ja, die hebben wel vaker in-store optredens).