In 2008 bracht Foals hun debuutalbum Antidotes uit. In het kader van Melt! Festival 2009 beluisterde ik dat album (ik ben uiteindelijk niet gegaan). Dat was leuk voor een keer of twee maar mistte diepgang. De muziek was net iets te springerig en flauw en bovendien heeft Yannis Phillippakis een nogal onaangename stem, die mij in combinatie met de muziek niet zo goed wist te bekoren.
Doordat het debuut mij toch al niet wist te boeien heeft Foals geen last van het moeilijke-tweede-syndroom: het kon eigenlijk alleen maar meevallen, en dat deed het ook. Weliswaar is de muziek nog steeds springerig en de stem van Yannis Phillippakis (wat een naam trouwens) onaangedaan, andere invloeden zijn naar binnen geslopen en de band is ook wat meer gaan experimenteren.

Foals – Spanish Sahara

Het eerste dat opvalt aan Total Life Forever is het verschrikkelijke artwork (dat balanceert tussen Nirvana’s Nevermind en een reclame voor diepzeeduiken in Egypte) en een bijpassende titel. Als koper zou ik eerder ontzettend foute dance verwachten (nee, ik ben geen danceliefhebber!) en als ik de band niet al gekend had en toch wel nieuwsgierig was naar hun nieuwe album zou ik het zeker links hebben laten liggen.

Gelukkig gaat de indiedancepop van Foals wel ietsje verder dan het boem-boem-boem-boem dancegeluid dat ik zo verafschuw, en daar ben ik blij om. Net als debuut Antidotes is ligt de focus bij Foals duidelijk op ritme en duidelijk is de inspiratie door het seminale Talking Heads, een bron die op het vorige album veel minder aanwezig was. Ik zei dat de muziek nog steeds springerig en vrolijk was maar dat is slechts ten dele waar. Een nummers als Spanish Sahara, het ongetwijfelde hoogtepunt van het album, is helemaal geen dansvloerkraker en net als vele andere nummers op Total Life Forever redelijk abstract en met dat gitaartje op het eind redelijk experimenteel. Trouwens, wat een géniale opbouw!

Met de invloeden van Talking Heads en dus Afrikaanse ritmes krijgt Total Life Forever vanzelf een soort broeikassfeertje mee. Een zijdelings effect daarvan is een onderhuidse spanning die me in veel muzieksoorten verwondert maar bij andere bands – Foals inbegrepen – ontzettend nerveus maakt. Tel daar de nog steeds moeilijk waardeerbare stem bij op en ook deze tweede poging van Foals is het voor mij nog nét niet. Leuk geprobeerd jongens, maar dit is toch niks voor mij. Geen try again, maar game over.

(Sorry voor deze vrij korte review trouwens, ben pas een paar uur terug uit Duitsland en een lange en zware autorit (als bijrijder welteverstaan) achter de rug dus meer zat er niet in. Bovendien is het lastig om over iets te schrijven dat niet echt goed is maar ook niet echt slecht. Wat een luxeprobleem…)