Nada Surf is zo’n band die al betrekkelijk lang – hun debuutalbum kwam in ’96 uit – bestaat, maar nog altijd niet de bekendheid heeft gekregen die ze verdienen. Daarmee bedoel ik geen mainstream-bekendheid of volle zalen zoals de wat populairdere indiegroepen, maar in alternatievere contreien een bekende naam. Terwijl Nada Surf wel ultieme indiepop maakt, geperfectioneerd op Let Go uit 2002, maar op het nieuw verschenen If I Had a Hi-Fi (de naam van het album is trouwens een palindroom) nog altijd even vluchtig, dromerig, opgewekt, rammelend en mooi als altijd.

Nada Surf – Evolution (origineel Mercromina)

De muziek van Nada Surf is het beste te beschrijven als een zoete droom. Opstijgen in Electrocution, meteen een flinke sprong maken en in flink tempo door de lucht vliegen, genietend van het ontbreken der zwaartekracht, eerst nog wat verbaasd maar al snel onder het genot van gewichteloosheid salto’s makend. Na deze gewenning is Enjoy the Silence de gelukzaligheid zelve: inmiddels boven de wolken uitgestegen is er geen enkel aards fenomeen meer dat ons naar beneden trekt in een golf van depressiviteit. Love Goes On is de eerste donkere wolk aan het luchtruim, een regenbui of kleine turbulentie. Of misschien slechts het besef dat zelfs dit gevoel van eindeloosheid maar tijdelijk is, bestreden met een cynisch ‘lalala’. Het intermezzo Janini – een voorbijdrijvend wolkje? een wolkentoetje? – doet dat nare gevoel dan weer verbleken met een stukje zelfreflectie. Opbeurende woorden, wellicht tevergeefse leugens maar mooi voor het moment. Toch blijft een donkere wolk ook in You Were So Warm een schaduw op de in het begin zo vrolijke stemming werpen. In Love and Anger wordt er teruggekeken op een mensenleven, naar beneden gekeken tussen de wolken door naar een nietig aards bestaan: tijd voor een stukje zelfreflectie! In Agony of Lafitte vervalt de zelfreflecteur nog meer in levensleed – zielepijn – en verandert de dromer in de denker. Toch betekent deze nare stemming niet dat de denker naar beneden zakt en vanuit een droomvlucht op de harde werkelijkheid valt. Nee, hoogstens wordt het verdriet als regen naar beneden gestart. Via Question en Bright Side wordt de stemming steeds zwaarder – de regenwolk steeds groter en duisterder – tot deze een hoogtepunt bereikt op het door viool gedragen Evolution (die doet denken aan het muzikale thema dat bij Zeus, de wolkenverzamelaar, hoort – ik heb het over Cloudbusting van Kate Bush). Toch lijken de violen niet nog meer  onheil maar juist de wolkbreuk uit te dragen, van een volle wolk, de verlossende stortregen die als een wonder alle verdriet en zelfkritiek wegspoelt en de vliegende dromer met forse kracht naar beneden stroomt om met een frisse gevoel een geheel nieuwe – geheel vernieuwde – wereld tegemoet te treden. Na het onbetwistbare zwaartepunt van dit album wordt de luisteraar op I Remembered What I Was Going to Say luisteraar prettig uitgeleide gedaan.

De droomfactor is op dit coveralbum sterker aanwezig dan op de voorgaande platen van Nada Surf. De band heeft wel degelijk een ontwikkelijking doorgemaakt: op meesterwerk Let Go stonden nog redelijk zware liedjes, vaak balancerend tussen pop en rock, maar Matthew Caws is door de jaren heen steeds hoger gaan zingen en ook zijn gitaarspel is nu een stuk luchtiger, losser dan voorheen. Dat heeft wel de zuivere popmuziek op If I Had a Hi-Fi opgeleverd, maar dat gaat ten koste van het gewicht en dus het ogenschijnlijke belang van de liedjes. Om het huidige geluid van Nada Surf echt tot je te nemen moet je aandachtig luisteren, anders vliegen de liedjes slechts aan je voorbij – als een droom – een ben je elke noot alweer vergeten zodra die gespeeld is. Op het eerste gezicht simpele popmuziek blijkt toch een stuk lastiger om te belusiteren dan gedacht.

Nada Surf – Enjoy the Silence (origineel Depeche Mode)

Voor sommige potentiële luisteraars misschien wel de doorslag om If I Had a Hi-Fi toch te gaan luisteren, voor anderen de reden om het voorlopig even links te laten liggen: het geheel bestaat enkel uit covers. Geslaagde covers, moet hier gezegd worden. Dat ik niet alle originelen kende heeft misschien wel geholpen bij het appreciëren van dit album, maar ook na die te hebben opgezocht blijf ik bij mijn punt. Nada Surf weet elk liedje een eigen draai te geven, mee te sleuren in en te doordrenken met hun eigen sound, waardoor If I Had a Hi-Fi meer is dan een cover-album: het is een geheel! Toch weet ook Nada Surf zich niet te ontdoen van alle facetten van sommige liedjes die ze hebben gecoverd. Zo is op Enjoy the Silence, origineel van Depeche Mode, heel duidelijk de invloed uit de jaren ’80 te horen, met dat samenspel tussen drum ‘n’ bass en de synths, weliswaar ver op de achtergrond, in het refrein. De jaren ’80 blijken sowieso een invloedrijke periode te zijn geweest voor deze New Yorkse groep; ook Kate Bush staat op de lijst en die cover hebben ze zo mooi gedaan dat ik me perfect kon voorstellen hoe Kate Bush het nummer zou zingen – ik kende het origineel voorheen nog niet.