1. Eels – Beautiful Freak

2. Kula Shaker – Peter Pan R.I.P.
3. Travis – J. Smith
4. Radiohead – Creep

5. Pearl Jam – Black
6. The National – Lemonworld
7. Crowded House – Four Seasons in one Day

8. Beach House – Silver Soul
9. Stars – We Don’t Want Your Body
10. Death Cab for Cutie – Soul Meets Body

11. Jónsi – Go Do
12. Elbow – Weather to Fly
13. Eels – That Look You Give That Guy

14. Arcade Fire – Neighborhood #3 (Power Out)
15. Wolf Parade – What Did My Lover Say? (It Always Had to Go This Way)
16. Yeah Yeah Yeahs – Heads Will Roll

17. The Doors – Twentieth Century Fox
18. Muse – Where the Streets Have No Name (ft. The Edge) [Live @ Glastonbury 2010]

Kula Shaker – Peter Pan R.I.P. | Travis – J. Smith | Radiohead – Creep
Onvervalste britpop in dit blokje, maar wel met een twist. Hoor bijvoorbeeld hoe Kula Shaker speelse violen weet te verwerken in hun nieuwe single, terwijl hun geluid normaal zo doordrenkt is van zware gitaren, en hoe Travis een Orff-achtig operagedeelte in het nummer J. Smith stopt. Radiohead’s Creep is misschien niet eens echte britpop, dat is Radiohead nooit geweest, maar zelfs een beetje grunge.

Pearl Jam – Black | The National – Lemonworld | Crowded House – Four Seasons in one Day
Is de vroege Radiohead nog een mengelmoesje van britpop en grunge en hun latere stijl, Pearl Jam is onvervalste grungemuziek zoals ook Nirvana dat vroeger maakte. Black is wat mij betreft het hoogtepunt uit hun carrière. The National is dan weer wat heel anders, het rustpuntje na zo’n heftig nummer. Neigt naar pop, met zo’n ‘dudududu’-refreintje, maar is dat totaal niet. In tegenstelling tot Crowded House, met die fijne meerstemmige melodieën. Four seasons in one day, het zou zomaar kunnen met de huidige klimaatcrisis.

Beach House – Silver Soul | Stars – We Don’t Want Your Body | Death Cab for Cutie – Soul Meets Body
Dromerige muziek in dit blokje. Beach House met krachtige vocalen van Victoria LeGrand, terwijl Stars het moet hebben van de vrolijke samenzang tussen zangeres en zanger. Waarvan de mannelijke helft een stem heeft die verdacht veel op die van Ben Gibbard (Death Cab for Cutie) lijkt. De rode lijn in de titels en teksten, met soul en body was geheel toevallig tot stand gekomen.

Jónsi – Go Do | Elbow – Weather to Fly | Eels – That Look That You Give That Guy
Behalve Ben Gibbard heeft ook de IJslandse zanger (en dus niet zangeres, zoals ik in de radio-uitzending per ongeluk zei) Jónsi een engelenstem. Net als Guy Garvey van Elbow. En die twee stemmen hebben best wat van elkaar weg, ook al staat de ijle stem van Jónsi in contrast met de warme stem van Garvey. Eels is vocaal minder maar toch weten zijn liedjes telkens weer te ontroeren. Dit nummer heeft ook een mooie videoclip, waarin een hoofdrol is weggelegd voor Mark Everett’s hond Bobby Jr.

Arcade Fire – Neighborhood #3 (Power Out) | Wolf Parade – What Did My Lover Say? (It Always Had to Go This Way) | Yeah Yeah Yeahs – Heads Will Roll
En het losse geluid van Eels doet weer denken aan Arcade Fire. Zij combineren op een geniale manier een subtiel verzorgd geluid met een losse punk-attitude. Wolf Parade helt vooral naar dat laatste en hoewel de liedjes wel goed zijn, zijn ze soms teveel hersenloze stampers. Wel is hun geluid wat elektronischer georiënteerd net als de punk van Yeah Yeah Yeahs. ‘Off with their heads!’

The Doors – Twentieth Century Fox | Muse – Where the Streets Have No Name (ft. The Edge)
Ook The Doors zijn lekker rauw, met een bluesinslag die op hun latere albums nog groter is geworden. Muse neigt dan weer naar hardrock, zeker als ze live spelen. Op deze cover van U2′s Where the Streets Have No Name is dat eigenlijk niet te horen. Wel leuk dat The Edge een riedeltje meespeelt.

Archief: hier