Stars, een magistrale naam – genoemd naar een supergroep uit de jaren ’70 waar ook Syd Barrett deel van uitmaakte -  die prima bij deze Canadese indieband past. Stars is in feite een soort zijproject van Broken Social Scene; alle vijf leden van Stars zitten of zaten ook in die band. Toch is Stars geen gelegenheidscollectiefje gebleken; de groep heeft deze week hun vijfde album uitgebracht, The Five Ghosts. Er heeft duidelijk een ontwikkeling plaatsgevonden: de fijne en subtiele liedjes van hun jongste album klinken mij veel mooier in de oren dan het rammelige en veel meer elektronisch georiënteerde debuut Nightsongs uit 2002.

Stars – Dead Hearts

Openingsliedje Dead Hearts is eigenlijk de perfecte introductie tot Stars. Wonderschoon, zo zou ik dit liedje het beste kunnen beschrijven. Een lieflijk gesprek tussen broer en zus, zo stel ik mij de samenzang in het nummer voor. De muziek is ingetogen; drums zijn bijna niet te horen en het totaalgeluid bestaat slechts uit een twinkelende gitaar en af en toe een viooltje, aangevuld met atmosferisch achtergrondgeluid. Maar daaroverheen horen we de loepzuivere van Amy Millan en Torquil Campbell. De stem van die laatste doet trouwens veel denken aan die van Ben Gibbard van Death Cab for Cutie, maar dat is in dit geval een compliment.

Ook op de volgende liedjes wordt dit concept voortgezet. Alle liedjes zijn rustig, maar ondanks het beperkte en spaarzaam gebruikte instrumentarium weten de elektronische geluiden een redelijk vol geluid te creëren. Een beetje zoals The Cure dat ook deed op Plainsong, maar dan zonder het zwartgallige en desperate. Stars klinkt als de wens die je stiekem doet als je een vallende ster door je kamerraam ziet – vluchtig en tevergeefs, maar desondanks bloedmooi voor een kortstondig moment. We hebben het hier over pure popmuziek, vaak mierzoet maar altijd met een droevige ondertoon. Juist omdat het zo mooi is, en je beseft dat de niets zo mooi kan zijn.

Stars – We Don’t Want Your Body

Zo’n droomgeluid heeft ook zijn nadelen: bij een oppervlakkige luisterbeurt schiet het hele album langs je heen en als dan de laatste twinkelingen uit Winter Bones uitdoven knipper je met je ogen, vraag je je af waar je ook alweer was en kom je tot de conclusie dat je alles alweer bent vergeten. Een ander probleem is dat het album minder duidelijke uitschieters zijn – door het duidelijke totaalgeluid lijken de nummer wat op elkaar – maar dat is lang niet op elk album nodig. En we kunnen ze wel degelijk aanwijzen op The Five Ghosts. Eerdergenoemde opener Dead Hearts is heel mooi, maar ook het wat meer up-tempo We Don’t Want Your Body - niet voor niets de single van het album – is zo’n nummer dat zich langzaam maar zeker in je hoofd nestelt, zo een dat je op de fiets neuriet, je afvraagt welk nummer het is en er vervolgens de hele dag over loopt na te denken zonder dat je te weten komt wat het is. En een aantal dagen later schiet het je opeens te binnen.

Het is me nog niet helemaal duidelijk of The Five Ghosts het soort album is dat langzaam maar zeker steeds mooier wordt en zich na vele jaren onder je favorieten mag scharen, of toch het soort dat ondanks alle schoonheid langzaam verdwijnt – als een dovende ster. Maar voor nu is het album een zoete droom en die moet gekoesterd worden tot we ontwaken.