Jullie stemmen zijn inmiddels goed verstaanbaar. (Een wereld van verschil met de eerste uitzendingen.)

Over ‘Narcotic Candy’ vertelden jullie dat het intro tegenvalt. Ik vind de karigheid van 45 seconden alleen een cleane electrische gitaar, de bombastie van het verdere nummer benadrukken.
Het gaat hier om een ingekort intro. Op de CD is het intro 2:54 minuten lang. Dat begint met psychedelische noise van o.m. watergeluid, waar vervolgens die karige gitaar uit voortkomt. Wat jullie het intro noemen is dus eigenlijk het outro van het intro. Misschien verklaart dat waarom jullie het (ingekorte) intro vreemd vinden als intro. Het is uit zijn verband gerukt.
Als je dit nummer goed vindt kan ik je de CD van harte aanbevelen. (Mijn exemplaar kostte nieuw ongeveer 2 euro, exclusief verzendkosten. Via Amazon.)

Als ik me niet vergis werd ook de door John Cale (ex-Velvet Underground) uitgevoerde ‘Hallelujah’ genoemd als een verzoek van mij. Maar ik wees op Cale’s uitvoering als antwoord op de versie van Jeff Buckley. Met het lied zelf heb ik weinig. Hoe meer mensen het goed vinden, hoe meer ik me afvraag wat er zo goed aan is. ‘Hallelujah’ maakt tot dusver alleen veel indruk op mij als het einde van de experimentele korte film ‘Stuff’ (1993/94). Een film die de vroegere chaos in het leven van John Frusciante laat zien. Daarvan ken ik de uitvoering van John Cale. Na 10 minuten gedoold te hebben door het huis van Frusciante, lijkt Cale’s ‘Hallelujah’ enige houvast te geven.

John Frusciante – Stuff
http://www.youtube.com/watch?v=Qx7oJ7-Xjpg
It is said that this short film was directed by Johnny Depp in 1993/94 at JFs Hollywood Hills home. Turn up the volume of your speakers

Het meeste van Frusciante’s muziek in ‘Stuff’ is afkomstig van zijn eerste CD, die thuis is opgenomen. Het heeft een drietal luisterbeurten geduurd voordat ik deze CD goed vond. Wat een creativiteit, wat een mooi gitaarspel en… wat een bende. Een macabere schoonheid.

Het was dus toch wel het hele intro van ‘Narcotic Candy’. Dan begrijp ik het bezwaar niet. Het enige irritante dat ik me kan voorstellen is dat het een tijd duurt voordat iets meezingbaars begint. Het intro is vooral “noise”: geluid van water en wat gebliep. Op de CD is het een overgang van het openingsnummer naar het 2e nummer. Persoonlijk kan ik zulke collages aangenaam vinden, maar ik spoel ook wel door naar de “echte” muziek (drums, gitaar, zang, etc.).

Ik ken weinig van Mercury Rev. Ik zag de eerste twee CDs samengebundeld met een korte DVD, in de winkel liggen voor 20 euro.

John Cale’s versie van ‘Hallelujah’ vind ik beter dan (wat ik hoor als) het hysterische, opgezet dramatische gedoe van Jeff Buckley. Was het zijn inzending voor Idols of zo?

Frusciante en de Red Hot Chili Peppers zijn een wereld van verschil. En ook binnen Frusciante’s werk is een wereld van verschil. Er zijn mensen die weg zijn van de ene plaat, terwijl ze de andere verafschuwen. De film ‘Stuff’ en zijn eerste twee CDs komen uit zijn zogeheten “junkie-periode” en is door een recensent eens getypeerd als “uneasy-listening”. Ik moest enorm aan de slordigheid van deze thuisponames wennen, maar hoorde na een tijdje hoe knap, creatief de muziek in elkaar zit en hoe sterk de zanglijnen zijn (ook al zingt hij er vals). Het zijn ruwe schetsen. De eerste twee CDs zijn inmiddels moeilijk te krijgen. Ik heb meer dan een jaar lopen bedelen om een zuivere kopie van de tweede CD, waarvan ik op internet alleen een slecht geripte, haperende versie kon vinden.

Mocht ‘Stuff’ niet laten zien hoe ver Frusciante heen was, dan doet de videoclip voor het korte, volgende nummer het wel:

John Frusciante – Life’s a Bath
http://www.youtube.com/watch?v=213mmXUjOlw
Filmed in early 1997 by M. Polish and edited by J. F. Kinyon under the direction of John Frusciante himself.
This footage was shot specifically for this music video (as hard as that may be for some to believe) but was never officially released to the public.
Op YouTube alleen voor 18 jaar en ouder. Frusciante is te zien terwijl hij heroine spuit in zijn bebloede armen. Dit jaar werd een keerpunt in de zelfvernietiging van Frusciante, die op sterven na dood was.

In recente jaren heeft Frusciante meegedaan met o.m. Ataxia en Mars Volta. De RHCP heeft hij verlaten. Ook maakt hij inmiddels keurig afgewerkte muziek. (Waar ik minder mee heb dan die ruwe, eerste CDs.)

John Frusciante – Under The Bridge Rip-Offs
http://www.youtube.com/watch?v=xZNgRn2054Y
Live in Paradiso, Amsterdam. 8 gebruari 2001. Frusciante vertelt en laat horen dat delen van ‘Under the Bridge’ zijn gejat van David Bowie’s ‘Andy Warhol’ en (hoe toepasselijk) T-Rex’s ‘Ripp Off’.
Wat was ik graag bij dit optreden geweest. Een inmiddels afgekickte Frusciante en het publiek hebben er duidelijk een leuke avond.

Maar ik dwaal af.