Beautiful Freaks 35: Crazy Diamond, Wish You Were Here by Beautiful Freaks [beschikbaar tot 29/11/2010]

Syd Barrett, een gek. Geniaal, dat wel, maar gek. Desondanks heeft Barrett zijn sporen nagelaten in de hedendaagse popmuziek. Natuurlijk als oprichter van Pink Floyd, maar ook bij artiesten als David Bowie en John Frusciante (ex-Red Hot Chili Peppers). Die eerste begon bijvoorbeeld in navolging van Barrett met een Brits accent te zingen, daarvoor not done in de muziekwereld.

Verder oude muziek in de vorm van The Doors-epos Light My Fire, live verlengd tot 18 minuten, Velvet Underground-song Venus in Furs en diens bassist John Cale en nieuwe muziek met als hoogtepunten Beautiful Freaks-indie-lievelingsbands Arcade Fire, The National en Interpol, among many others.

Tot slot nog de uitslag van de poll van vorige week: het is duidelijk dat onze lezers en luisteraars de britpop van Pulp en Suede – we zeiden het al: flamboyant, androgyn, geïnspireerd door Bowie en Roxy Music – verreweg preferen boven de luchtigere britpop van Oasis die veel dichter staat bij The Beatles – maar die kwaliteit nergens haalt. Vijf stemmen in het voordeel van deze optie. Maar zelfs shoegaze vinden vele Beautiful Freaks leuker dan Oasis – of Blur – twee mensen die dat genre verkiezen boven britpop. Tot slot is er nog één iemand die toch liever Blur en Oasis heeft, en hij/zij kan natuurlijk ook prima terecht op Beautiful Freaks. De resultaten van de poll blijven nog even staan, volgende week een nieuwe.

Archieven morgen, hier de playlist:

1. Eels – Beautiful Freak

2. The Doors – Light My Fire [Live@Vancouver, 1970]

3. Pink Floyd – Set the Controls for the Heart of the Sun
4. Syd Barrett – Octopus

5. John Frusciante – Jugband Blues
6. The National – Little Faith
7. Bon Iver – Flume

8. Television – Venus
9. The Velvet Underground – Venus in Furs
10. John Cale – Paris 1919

11. Arcade Fire – Keep the Car Running
12. The Decemberists – Sleepless

13. Tindersticks – City Sickness
14. The National – Mistaken for Strangers
15. Interpol – Leif Erikson