De garderobe van Paradiso had het deze avond eventjes moeilijk omdat er maar liefst twee uitverkochte concerten waren, zowel in de grote als in de kleine zaal. In die laatste speelde Anna Calvi, verplaatst van Bitterzoet naar de bovenverdieping van Paradiso en zelfs dan nog een aantal dagen van tevoren uitverkocht. Niet voor niets, want de verwachtingen naar aanleiding van het debuutalbum van deze dame waren hooggespannen. En die verwachtingen werden volledig ingelost.

Anna Calvi is meteen een hele verschijning in Paradiso’s kleine maar bomvolle zaaltje. Zelfverzekerd en koelbloedig staat ze op het podium. Tijdens de nummers is ze meedogenloos en kil, maar daar tussendoor lieflijk en vriendelijk. Helemaal alleen doet ze het natuurlijk niet; naast haar stond de multi-instrumentalist Mally Harpaz (tijdens de bandintroductie: ‘and this is Harpaz on… all those instruments’) en daarachter vormden de harde slagen en snelle roffels van Daniel Maiden-Wood de basis van de songs.

Songs die stuk voor stuk sterk opvielen, verrasten en overtuigden. De bekende liedjes van het debuutalbum werden nog net wat ruiger gespeeld en duisterder gezongen, maar tegelijkertijd bleven de pakkende melodieën gedurende het hele concert in stand. Je Edit Piaf-cover ‘Jezebel’ bijvoorbeeld was live nog net een tikkeltje venijniger en liet als afsluiter van de toegift Paradiso sprakeloos achter. Nog verbijsterender was de virtuoze gitaarsolo tijdens ‘Love Won’t Be Leaving’, die Calvi zo achteloos uit de toppen van haar vingers liet vloeien dat ze gevaarlijk dicht in de buurt kwam van Jimi Hendrix.

Goede muziek is vaak verslavend, en zo ook Anna Calvi. Gelukkig is er goede hoop dat we miss Calvi nog eens tegenkomen op de festivals deze zomer en anders hebben we nog genoeg tijd om haar debuutplaat stuk te draaien. Anna Calvi zelf hoeft zich geen zorgen te maken over of ze volgende keer ook de grote zaal kan vullen, maar wel over haar beperkte reportaire. Beautiful Freaks kan haast niet wachten op meer.