Twee keer per jaar zie ik de affiche van London Calling aan me voorbijgaan. Elke keer besluit ik dan weer om het tweedaagse festival in Paradiso aan me voorbij te laten gaan, omdat ik maar één op de tien bandjes ken. De maanden daarna verzucht ik me dat ik niet gegaan ben, omdat het ene na het andere bandje opduikt waarover ik denk: ‘hé, stonden die niet op London Calling?”. Dit keer heb dus geprobeerd om Paradiso’s trots vóór te zijn en dat is me gelukt. Helaas is het de bands die vrijdag- en zaterdagavond optreden niet gelukt om mij te overtuigen.

Cults

De vrijdagavond begon fijn met de laatste twee nummers van Braids, een Canadees kwartet dat leentjebuur speelt bij Animal Collective, maar dan met een zangeres die past bij iets als Beach House. Dat zorgt voor muziek die balanceert op het randje van zweverig, maar door goed songmateriaal gered wordt van de afgrond. Het is niet alleen de volle stem van Raphaelle Standell-Preston, die ook behoorlijk de hoogte in kon gaan, die daarvoor zorgde, maar ook het feit dat Braids in staat was om een gelaagd geluid met veel details goed over te brengen.

Iets waar Cat’s Eyes niet in slaagde. Van de gedragen, meeslepende live-versie van ‘I Knew It Was Over’, opgenomen in het Vaticaan, is de verandering naar wat er in de kleine zaal van Paradiso stond groot. Slordig gespeelde liedjes waar nauwelijks meer een melodielijn in te ontwaren was en een microfoon die zo zacht stond afgesteld dat we Faris Badwan wel zagen maar niet hoorden zingen.

De volgende dag begon een stuk beter. Het mysterieuze duo Cults uit San Francisco, voor de grote zaal van Paradiso in grotere bezetting, heeft net drie liedjes uit, maar de broekies gedroegen zich al alsof ze rocksterren waren. Dat mag, zolang de liedjes maar goed uitgevoerd worden en bij Cults was dat zeker het geval. Naast de drie liedjes van de EP, met het hitje ‘Go Outside’, hoorden we ook nog enkele andere nummers die ons steeds meer doen uitkeken naar hun debuutalbum. Klein puntje van kritiek: de bassen stonden veel te hard. Dat heeft Cults helemaal niet nodig en past ook niet bij de schattige, lichte popsongs die ze spelen.

The Crookes is een band die al iets langer meegaat en zorgde dus voor een volle grote zaal. Die verdienden ze overigens niet, want in plaats van de aardig gespeelde liedjes in de stijl van The Smiths die op hun album staan, hoorden we in Paradiso het zoveelste rumoerige Britse bandje in de stijl van The Wombats en The Pigeon Detectives. In tegenstelling tot die twee waren The Crookes niet eens leuk, door een frontman die zich ongelooflijk aanstellerig gedroeg in plaats van prentieloos enthousiast het publiek op te zwepen zoals dat hoort bij dit soort muziek. Als de muziek dan ook niet echt vernieuwend of bijzonder is, zorgt dat niet bepaald voor een goed concert.

Wild Beasts

De must-see voor deze editie van London Calling was volgens Beautiful Freaks Wild Beasts, dat dit jaar hun derde album Smother heeft uitgebracht. De vraag is eigenlijk waarom een band met drie bovengemiddelde albums nog op London Calling staat, tussen alle bandjes die net anderhalf nummer op hun setlist hebben staan. Wellicht ligt het aan hun moeilijke geluid dat geen volle zalen trekt, maar een eigen show in de kleine zaal van Paradiso had er zeker ingezeten. Helaas viel hun optreden op London Calling tegen. Dat lag niet aan de liedjes, want die zijn natuurlijk dik in orde, maar aan de geluidsconfiguratie. Van Hayden Thorne’s geschoolde, Antony-achtige stem hoorden we maar weinig, terwijl de muren wel trilden door veel te harde bassen. Zeker bij zo’n subtiel, gedetailleerd geluid als dat van Wild Beasts kan dat al snel funest zijn voor een concert. Ik kan me voorstellen dat sommige publieken dit ‘vet’ vinden klinken, maar er blijft weinig meer over van de Wild Beasts waar wij voor gekomen waren.

Al met al was London Calling in de ogen van Beautiful Freaks een teleurstelling. Wellicht is de november-editie beter, want het lag zeker niet aan de programmering. Wel aan slecht geluid, wat bij beginnende bandjes overigens helemaal niet zo gek is. Veel blijven oefenen en een aantal van de bands die nu niet al te best klonken kan over een paar jaar op eigen benen een goed concert neerzetten in Paradiso.