Waar? Binnenstad van Den Haag (0.a. Paard van Troje, Zwarte Ruiter, Rootz)
Wanneer? 13 en 14 mei
Hoe duur? €40,- voor beide dagen, elke afzonderlijke dag €25,-

Walk the Line is een festival voor alternatieve muziek in de binnenstad van Den Haag. Twee dagen lang treedt er een keur aan indie bands op. Omdat er zo veel verschillende en ook vooral goede bands op het programma staan, hier de gids van Beautiful Freaks met de niet te missen optredens. We zijn trouwens niet bekend in Den Haag, dus loopafstanden op eigen risico incalculeren!

Vrijdag 13 mei

Walk the Line begint vrijdagavond om zeven uur met een optreden van Little Trouble Kids in de Zwarte Ruiter. De Belgische band heeft in 2010 hun debuutalbum uitgebracht onder de naam Boston Tea Party, maar moest die veranderen vanwege copyright-issues. Hun muziek is Belgisch-catchy met de nodige harde gitaren, maar ondanks het lekkere geluid gaat Beautiful Freaks liever naar de andere Belgen die gelijktijdig met Little Trouble Kids spelen, te weten Intergalactic Lovers. De groep maakt onder leiding van zangeres Lara Chedraoui popmuziek met een randje. Vooral de single ‘Delay’ is lekker, maar het hele debuutalbum Greetings and Salutations beviel ons daardoor missen we helaas wel de verstilde folkmuziek van The Leisure Society in de stijl van Midlake en The Low Anthem. Noem het de keerzijde van een sterke programmering.

Afhankelijk van hoe goed Lara Chedraoui live zingt is er de mogelijkheid om in ‘t Paard van Troje te luisteren naar Broken Records. Aan de ene kant waren zij een uitstekend voorprogramma voor The National in Utrecht vorig jaar, maar hun tweede album was toch een teleurstelling. Wellicht dat we ze laten schieten voor The Deer Tracks die gelijktijdig in de kleine zaal van ‘t Paard van Troje spelen. Sigurrósiaanse sfeermuziek met enigszins folky invloeden en met het een en ander aan koperwerk ook aansluiten bij iets als Mumford & Sons.

Daarna kun je gaan kijken naar ondere andere Marques Toliver met zijn soulvolle stem, de springerige popmuziek van The Pigeon Detectives (in de stijl van The Wombats, net zo relevant), Young the Giant‘s synthrock of de indiepop van Little Comets die al sinds 2009 een buzz zijn, maar de eerstvolgende écht interessante naam komt pas daarna. En eigenlijk zijn het er twee, helaas naast elkaar geprogrammeerd. In Rootz treedt Pitch Blond op, energieke rockmuziek met een zangeres (ja, weer een zangeres!) met een sterke stem, terwijl even verderop in het Nutshuis de Belgische Radiohead (ja, weer Belgen!) speelt onder de naam Low Vertical. Dat wordt een last minute choice, maar die komt waarschijnlijk uit in het voordeel van de laatste.

De laatste naam die we op vrijdag gaan zien is The Boxer Rebellion, een underground alternatieve rockband die eindelijk de erkenning begint te krijgen die ze verdienen. Rauwe muziek, boze gitaren en een snerende stem zorgden voor een overtuigend debuutalbum en een nog sterkere opvolger. Op hun derde komt daar nog een beetje dramatiek bij – wij vonden dat een achteruitgang, dus hopelijk veel nummers van het debuut op hun optreden.

Zaterdag 14 mei

De tweede en laatste dag van Walk the Line begint voor Beautiful Freaks met de energievolle folk van Wallis Bird in de Zwarte Ruiter, waardoor we alweer The Mountains and the Trees moeten missen, die het andere soort folk maken, verstild en hypnotiserend. Daarna volgt de donkere, psychedelische freak-folk van de inmiddels bijna legendarische band Akron/Family. Te vaag om te beschrijven, maar wel één om zeker gezien te moeten hebben.

Folk-liefhebbers kunnen daarna gewoon in de Grote Zaal van ‘t Paard van Troje blijven staan, want een halfuurtje later treedt daar Jonathan Jeremiah op. Een muzikant die door de enthousiastelingen wordt beschreven als de nieuwe Nick Drake en door de critici als een slap aftreksel daarvan, maar in feite gewoon mooie liedjes maakt die inderdaad in de stijl van Drake worden gespeeld, maar zeker geen kopiën dan wel verbeteringen daarvan zijn.

Next on the list staat een van de hypes van 2011, Creep, met donkere electropop met house-invloeden. Aan de andere kant is The Phantom Band ook best aardig, meer rock-georiënteerd. Gelukkig kunnen we Walk the Line al mooi afsluiten met een rockgroep, namelijk de Cold War Kids. Nooit echt doorgebroken, terwijl ze toch redelijk hitgevoelige indiepop maken met singles als ‘Hang Me Up to Dry’ en ‘We Used to Vacation’.

Met zo’n mooie, volle en veelzijdige line-up (helaas met de nodige overlappingen) belooft Walk the Line alvast een heel mooi festival te worden. Het enige wat ik nog zou willen melden is de prachtige website van Walk the Line: http://www.walkthelinefestival.nl/