Lara Chedraoui van The Intergalactic Lovers

Afgelopen vrijdagavond vond in de binnenstad Den Haag het Walk the Line-festival plaats, alwaar een aantal interessante bands en artiesten te bewonderen waren. Zoals altijd wijkt de uiteindelijke route af van de oorspronkelijke planning, maar dat maakte het er niet minder op.

Eén van de locaties waar optredens plaatsvonden was een kleine bar genaamd ‘Supermarkt’, een gegeven dat Lara Chedraoui, zangeres van The Intergalactic Lovers, nogal grappig vond en ook uw Beautiful Freaks-verslaggevers konden er wel om lachen. Ondanks dit grappige voorval zetten The Intergalactic Lovers uit België namelijk een serieus goed optreden neer. Live kwam het rauwe randje van het album nog sterker naar voren en verloor de band hun commerciële radiokant. De spil van de groep is natuurlijk Lara, die met haar scherpe stem aan elk liedje iets van magie toevoegt, maar ook de overige bandleden waren op dreef. Niet alleen de single ‘Delay’, maar ook de andere nummers wonnen zo aan kracht.

Volgens onze voorbeschouwing zouden we daarna nog even tijd hebben voor de rustige soundscapes van The Deer Tracks, maar eenmaal in de kleine zaal van ‘t Paard van Troje aangekomen bleek de witblonde engelenzangeres vergezeld te worden door een drietal bandleden dat de stereotype-beschrijving van ‘emo’ sterk naderde. Ook de muziek ging te veel die kant uit, en neigde te weinig naar Sigur Rós, dus het besluit om de grote zaal te betreden was snel gemaakt. Daar stonden Broken Records, die we al eerder zagen als voorprogramma van The National in Tivoli. Toen waren ze een leuke  baroque-pop band die net iets beter was dan het gemiddelde voorprogramma, maar in ‘t Paard van Troje kon je merken hoe ze gegroeid waren. Een grootser en voller geluid dat, in tegenstelling tot op het album, overtuigend klonk. Wat het meeste opviel was het contrast dat Broken Records gebuikt in hun muziek. Een liedje kon beginnen met een eenzame viool, maar uitbarsten in bezeten folkmuziek.

Broken Records

Vervolgens namen we een kijkje bij Marques Toliver, de Amerikaanse soulzanger met viool. ‘De Supermarkt’ zat hiervoor bomvol en de enige manier om nog iets te zien was op het balkon tussen de benen van de mensen voor je door proberen te kijken. Het valt niet te ontkennen dat Toliver een talentvol muzikant en zanger is en wat dat betreft was deze opkomst ook geheel verdiend, maar ons type muziek is het niet. Vooral Tolivers vioolspel zou nog een stuk beter kunnen, want doordat hij moet zingen én vioolspelen tegelijkertijd kan hij zich niet goed concentreren op één van de twee. Zijn krachtige stem heeft eigenlijk recht op een band.

Vervolgens besloten we om toch maar eens een kijkje te nemen bij The Pigeon Detectives. Een groep die niet meer relevant is en dat eigenlijk ook nooit geweest is (zelfde verhaal als The Wombats), maar desondanks trokken ze een groot publiek. De kleine zaal van ‘t Paard van Troje zat vol en zelfs op het gangetje ernaartoe stond een tiental mensen nog mee te springen en klappen. En hoewel The Pigeon Detectives nooit hoogstaande muziek zullen maken, is hun charme wel begrijpelijk. Wie valt er nou niet voor aanstekelijke popdeuntjes en een charismatische frontman? De belofte dat je het optreden ‘nat en met gescheurde kleren’ zou verlaten werd (helaas?) niet waargemaakt, maar een vermakelijke show was het wel.

Marques Toliver

De afsluitende act en in die hoedanigheid ook soort van headliner van Walk the Line was The Boxer Rebellion. Dat is een teken dat de band eindelijk de erkenning krijgt die ze al sinds het sterke debuutalbum Exits uit 2005 verdienen. Dat The Boxer Rebellion al een aantal jaar ervaring heeft was direct te zien in hun optreden. Songs werden foutloos aan een stuk door gespeeld, zonder slappe praatjes tussendoor. De oudere nummers zoals ‘Evacuate’ en ‘Flashing Red Light Means Go’ werden afgewisseld met de hitjes van het derde album The Cold Still, zoals ‘The Runner’ of de ballade ‘No Harm’. Waar die langzamere liedjes op het album nog weleens overdreven of ongemeend klonken, was dat live geen probleem. Niet omdat de pijn nu wel overtuigend naar voren werd gebracht, maar juist omdat de band zoveel plezier had met spelen dat alle pretenties vanzelf verdwenen. Al met al is The Boxer Rebellion inmiddels een volwaardige en volgroeide band.