Op 31 januari 2011 verschijnt het nieuwe album van de Faeröerse folkzanger Teitur, Let the Dog Drive Home. Voor deze albumrelease organiseert V2 Records een exclusief concert in de Amstelkerk, waarbij alleen winnaars van speciale acties aanwezig kunnen zijn. Er is dus geen normale kaartverkoop! Wil jij hierbij zijn? Stuur dan een mailtje naar winnen@beautifulfreaks.nl o.v.v. ‘Teitur Amstelkerk’. Onder de deelnemers worden 2×2 kaarten verloot. Meedoen kan tot 24 januari.
Natuurlijk hebben wij onze eigen eindejaarscompilatie die nog altijd hier te vinden is, maar Beautiful Freaks is niet het enige weblog dat de beste nummers van vorig jaar bij elkaar heeft geraapt. Onze ‘concullega’ Kasper van Royen heeft de playlist ‘Kasmix 2010‘ samengesteld. Iets langer dan ‘Beautiful 2010′, maar wel veel overeenkomsten in artiesten. En natuurlijk ook de nodige namen die we bij Beautiful Freaks zijn vergeten. Voor iedereen een aanrader. Kasper komt in februari ook lang in de Patapoe-studio voor een Super Furry Animals-special, dus wij hopen op een goede samenwerking in 2011.
Lijstjes, wat kan je er nog voor zinnigs over zeggen? Het lijkt dat te zijn, wat alle muziekliefhebbers met elkaar verbindt. Een universele hobby die meer verdeeldheid zaait in de pers en onder de liefhebbers dan eenheid. Het volgende lijstje is er slechts een uit de velen, maar net als iedereen denken wij dat ons lijstje ‘het’ lijstje is. Kijk zelf maar:
10. Joanna Newsom – Have One On Me
Het derde album van Joanna Newsom was een harde noot om te kraken. Met een lengte van over twee uur, wijselijk verdeeld over drie aparte schijfjes, is Have One On Me Newsoms letterlijke magnum opus. Maar als de eerste paar luisterbeurten erop zitten blijkt al snel dat dit een meesterwerk is dat vooral muzikaal heel goed in elkaar zit. We horen de meest intrigerende melodieen en arrangementen en de instrumentale fragmenten schuren tegen de klassieke muziek aan. En natuurlijk de excentrieke stem van Joanna Newsom, die steeds meer op Kate Bush gaat lijken. Have One On Me is een album dat ons het hele jaar heeft blijven verbazen en voorlopig lijkt daar nog geen einde aan te komen.
9. Jónsi – Go
Op zijn beste momenten weet onze IJslandse vriend Jónsi de intense post-rock van Sigur Rós, waarvan hij de zanger is/was, te evenaren. Maar ook op de andere nummers van Go weet Jónsi op geheel eigen wijze een sfeer te creeëren die precies het tegenovergestelde is van de ijskoude muziek van Sigur Rós. De songs op Go zijn stuk voor stuk vreugdevol, uitbundig en enthousiast. Op het op-en-neer-stuiterende ‘Animal Arithmetic’ kunnen we de insecten haast horen kruipen en het titelnummer ‘Go Do’ tovert telkens weer een glimlach op m’n gezicht. En alsof dat nog niet genoeg was bracht Jónsi in mei een ontzagwekkende show naar ons toe die aan alle kanten perfect was. Als Sigur Rós het prototype van de IJslandse muziek is, kunnen we wel stellen dat Jónsi ons op Go precies de andere kant heeft laten zien.
8. Avi Buffalo – Avi Buffalo
Avi Buffalo is een band die je voor de lijstjes snel over het hoofd zou kunnen zien. Onterecht, want deze jonge jongens hebben een popplaat gemaakt zoals die hoort te zijn; puur, bloedmooi en elk nummer raak. Door de jonge leeftijd van de bandleden klinkt deze plaat onbevangen en juist door die kleine foutjes is Avi Buffalo zo mooi. ‘What’s In It For?’ is natuurlijk het prijsnummer van dit album, maar wie verder luistert ontdekt dat er nog een stuk meer moois op staat, sterke songwriting in de stijl van labelgenoten The Shins. Avi Buffalo is tevens de hoogste debutant in ons eindejaarslijstje en daarmee een veelbelovende naam voor de toekomst.
7. Yeasayer – Odd Blood
Yeasayer plaatste op hun tweede album Odd Blood allemaal nummers met woozy sounds, gekke bliepjes en geluidjes en vervormde stemmetjes. Maar tegelijkertijd is Odd Blood helemaal geen moeilijk album op te luisteren. Elk nummer stuitert vrolijk op en neer en een enkeling heeft het tot hitsingle weten te schoppen. Een echte stijl kan je bij Yeasayer niet echt aanduiden; de groep is, geheel in Brooklyn-stijl, zo eclectisch als maar zijn kan. We horen Afrikaanse ritmes, jaren ’70 psychedelica en new-wave-synths, Ook live is deze verscheidenheid goed te horen: geen enkel nummer klinkt twee keer hetzelfde! Maar bovenal horen we een eigentijdse experimenteerdrift die uitmondt in een lekker gek album.
6. Beach House – Teen Dream
Op Teen Dream van Beach House staan tien esoterische dream-pop songs, nummers die stuk voor stuk onder je huid kruipen en je het hele jaar niet loslaten. Contrasten maken van Teen Dreams een van de spannendste albums van het jaar. Het verschil tussen de kille drumcomputers en de warme stem van Victoria LeGrand, de ogenschijnlijk zoete popsongs die een duister-melancholische kern bevatten, de fragiliteit van elk nummer die live verandert in een krachtige geluidsorkaan. Het volle geluid dat desondanks zo minimaal klinkt als de cover van het album. Als witte ademwolkjes die elk moment kunnen oplossen in de ijle lucht.
5. The Tallest Man On Earth – The Wild Hunt
Als singer-songwriter steekt Kristian Matsson boven het korenveld uit. Het is niet zijn grootte die zo uitzonderlijk is – in het echt is Kristian Matsson een Zweed van gemiddelde lengte – maar zijn prachtige rauwe stem, die inderdaad op Bob Dylan lijkt. Maar daarmee doen we Matsson eigenlijk nog tekort. The Tallest Man On Earth combineert op The Wild Hunt die stem uit rot hout met mooi gitaarspel, waarbij Matsson het voor elkaar krijgt om elk nummer anders te laten klinken door fingerpicking af te wisselen met lekker raggen. Aan de basis van elk nummer staat sterke songwriting en goede tekst. The Wild Hunt is een folkplaat waarvan elke singer-songwriter zou willen dat ‘ie hem kon maken, maar alleen The Tallest Man On Earth deed het.
4. Gorillaz – Plastic Beach
Dankzij de triomftocht van Kanye West loopt Gorillaz‘ nieuwste album haast de kans om ‘dat andere hip-hopalbum’ genoemd te worden. Maar daarmee zouden we Plastic Beach aanzienlijk tekort doen. Met dit album ontdoet Gorillaz zich eindelijk van hun cartoon-imago en zijn ze uitgegroeid tot een van de groten van 2010. In de britpop-traditie, waar Damon Albarn natuurlijk zijn roots heeft, draait Plastic Beach om de uitstekende songwriting. Maar het zijn ook niet de minsten waar hij hulp van krijgt: Bobby Womack op het soulvolle ‘Stylo’, de murmelende Lou Reed op ‘Some Kind of Nature’ en Mark. E. Smith in het nummer ‘Glitter Freeze’ zijn maar een paar voorbeelden. Het mooiste nummer neem Albarn zelf voor zijn rekening: ‘On Melancholy Hill’ is het ultieme popnummer, Plastic Beach een moderne klassieker.
3. Deerhunter – Halcyon Digest
Deerhunter houdt nog altijd het midden tussen een underground indie-bandje en de bekendere componenten van het genre. Echt groot, Arcade Fire-groot, dat zijn ze natuurlijk niet, maar ze kunnen ook niet weggezet worden als de zoveelste Brooklyn-hype. Hun jongste album zou daar weleens de oorzaak van kunnen zijn. Het alom geprezen Halcyon Digest is een soort samenvatting van de huidige indie-scene; het rommelige garage-gedeelte (‘Basement Scene’), de epische rocknummers (‘Desire Lines’) en natuurlijk de nostalgie waar elke indie-groep zich van bedient. Op elk vlak een overtreffende trap van hun vorige album Microcastle. Onopvallend weet Deerhunter toe te treden tot onze Top 10. O ja, dat album hadden we ook nog.
2. Arcade Fire – The Suburbs
Als we de jaarlijstjes van alle tijdschriften, weblogs en radiostations analyseren zien we alleen maar verdeeldheid. Er lijkt maar één album te zijn dat internationaal overeind blijft staan; The Suburbs van Arcade Fire. De albumtitel is haast ironisch te noemen. Arcade Fire is immers al lang geen plaatselijk bandje meer, maar een wereldact met headlinerstatus. Met The Suburbs brengen ze misschien niet hun beste album uit, maar wel hun meest veelzijdige. Van de elegante pop van het titelnummer tot het punky ‘Month of May’, van het groots aangezette ‘We Used to Wait’ tot de net-niet-foute discopop van ‘Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)’, in elke denkbare toonzetting weten de Canadezen een goed nummer te bedenken.
1. The National – High Violet
Matt Berninger, de zanger van The National met zijn Bovennatuurlijke Bariton, is een perfectionist. “Every little thing matters,” vertelde hij The Quietus. “Is ‘Bloodbuzz’ one word or two? I have to think about it for a couple of days, and then it’s clear that it has to be one word. Why? I don’t know. It makes the song sounds different.” Misschien is dat wel de reden dat High Violet alleen maar als perfect kan worden beschreven. Want wij blijven ons verbazen hoe een album zó goed kan zijn. De beklemmende gruizigheid van ‘Terrible Love’, de zwarte openingsregels van ‘Sorrow’, de nerveuze melancholie in ‘Bloodbuzz Ohio’, de tragikomische tekst van ‘Conversation 16′ en natuurlijk het fenomenale bombasme in ‘England’, het zijn allemaal nummers waarvan je je afvraagt hoe ze kunnen bestaan, zo mooi. Aan elk nummer is met zoveel zorg gewerkt; de achtergrondkoortjes vallen precies op hun plek, de teksten met hun prachtige cadans. High Violet is niet het beste album van 2010. High Violet is geen album. High Violet is een vriend, een Duistere Metgezel. En dit jaar was het mijn beste vriend.
Ik zal het kort houden: hier vindt u wat wij als Beautiful Freaks-redactie beschouwen als het beste van 2010, de essentie van het afgelopen muziekjaar, zoals altijd gevarieerd maar volledig. Artwork is gedaan door Andreas Jacobs van het bekende Burgerwaanzin.
‘You may say, I’m a dreamer / but I’m not the only one,‘ zijn bekende woorden van John Lennon. Hij vroeg ons iets te verbeelden, imagine, een soort ideale samenleving, zonder geloof, zonder oorlog, zonder bezit, zonder grenzen. Een wereld zonder hebzucht en honger, omdat de hele wereld wordt gedeeld. Nu vraag ik u iets voor te stellen. Imagine, dat John Lennon nog zou hebben geleefd. En hoe de wereld er dan uit zou zien. Maakt John Lennon nog muziek? Wat is zijn houding tegen de platenmaatschappijen? Hoe zit het met Yoko Ono? En heeft hij zich al gemengd in het islam-debat? Is hij nog altijd bij zijn oude idealen van love and peace gebleven of heeft hij die verruild voor een nieuw, misschien realistischer beeld van de wereld?
Heb jij een idee? Stuur het op naar j.lennon@beautifulfreaks.nl! De beste inzendingen worden uiteraard geplaatst en bovendien zijn er enkele mooie prijzen te winnen. Inzendingen mogen in alle vormen – gedichten, liedjes, verhalen, foto/video, illustraties, etc. Inleveren is mogelijk tot 8 december. Onder de prijzen zijn de albums ‘Imagine’ en ‘Plastic Ono Band’, de onovertroffen best-of ‘Lennon Legend’ en nieuwe verzamelaar ‘Power to the People’. Daarnaast nog enkele boeken en films over John Lennon, zijn muziek en zijn leven. De HOOFDPRIJS is ‘Gimme Some Truth – A Life Music’ de onlangs uitgebrachte box-set met vier gethematiseerde CD’s, t.w.v. €40,99.
Het is vandaag de Dag van de Weetjes, zo las EHPO. En dan kan Beautiful Freaks natuurlijk niet achterblijven. Om in te komen even een kort weetje over de herkomst van de naam van ons blog/radioprogramma: Bij een concert in de kleine zaal van Paradiso bladerden Caspar en ik door mijn iPod, op zoek naar inspiratie voor een naam voor een toen nog naamloze blog. Across the Universe, Age of the Understatement, Beautiful Freak… ja! Dat was het. Het klonk goed maar had ook nog een diepere betekenis: de nummers die we draaien zijn beautiful, maar door de alternativiteit ook ‘freaks’.
Nu had ik al een lange tijd het idee om de leukste oorsprongen van bandnamen op een rijtje te zetten, en de Dag van de Weetjes biedt zich aan als perfecte gelegenheid, dus lees hier onder andere uit welke boeken Joy Division en The Doors hun namen hebben en wat John Lennon te zeggen heeft over ‘The Beatles’.
Zelf ben ik niet zo’n TV-kijker. Abel wel, maar dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Beiden vinden we het programma dat sinds kort elke dinsdagavond weer op de de televisie komt misschien wel het leukste dat er is. Later with Jools Holland duurt niet langer dan een halfuurtje maar onder leiding van presentator Jools Holland weten elke week in razend tempo vijf bands of muzikanten een liedje te spelen. Vorige week hebben we Alicia Keys de sterren van de hemel zien spelen, Yeasayer door de mand zien vallen en zijn we in slaap gevallen tijdens een of ander Cubaans koor. Vanavond treden onder andere de hippies van MGMT en de hippe New Yorkers Vampire Weekend op. Voor iedereen een aanrader!
Misschien heeft ‘de trouwe luisteraar’ het al wel gehoord, net als de mensen die trouw onze blog bezoeken: Abel en ik zijn een nieuw project gestart, namelijk het ‘Mogadishu Music Festival’. Een linkje staat al in de sidebar en ook op de radio hebben we het een en ander uitgelegd, maar nu het steeds groter begint te worden vonden we een officieel bericht op onze blog wel nodig. Wat is dat dan, dat Mogadishu Music Festival? Lees het in de rest van het bericht!
“Ending nearly 40 years of torment for Christians who only listen to music officially sanctioned by the Pope, the Vatican has decided that liking The Beatles is apparently no longer a one-way ticket to Hell—specifically the circle where you’re forced to listen to George Harrison dick around on sitar all day while John Lennon plays his homemade tape collages and talks to you about primal scream therapy. As most of you are no doubt subscribers, you already know that over the weekend, the Vatican newspaper L’Osservatore Romano paid tribute to the hip new band of Liverpudlians with two articles and even a front-page cartoon copying the famous cover of Abbey Road, which no doubt set off hours of excited speculation as Vatican priests studied it for clues about Paul McCartney’s death. This peace accord comes after several decades of disliking the band based on various reasons that, surprisingly, had nothing to do with “Octopus’s Garden,” but rather its members’ well-documented spiral into an overwhelming addiction to living like an average 1960s band: “It’s true, they took drugs; swept up by their success, they lived dissolute and uninhibited lives,” the paper mused with a shrug. “”But, listening to their songs, all of this seems distant and meaningless.” Also apparently meaningless: John Lennon’s offhand comment in 1966 that The Beatles were “more famous than Jesus,” which just seems silly now, considering Jesus easily bested The Beatles with his 1972 double-live album, …On The Mount. So yay, the Vatican forgives The Beatles, and with that finally out of the way, maybe now they can get around to dealing with that whole “pedophile” thing.”
Bron : A.V. Club
Eindelijk dus. En dat werd tijd ook, want het is alweer 50 jaar geleden dat een van de beste, zoniet dé beste, bands ter wereld werd opgericht. Net als de AVRO, die deze week een zogenaamde ‘Beatles-week’ op radio en televisie houdt, laten wij dat prachtige jubileum niet onopgemerkt voorbijgaan. Maandagmiddag dus extra veel Beatles-muziek bij Beautiful Freaks.
No, it’s not you – records do all sound the same these days. Desperate to get their music on the radio at all costs, record labels are employing a new and powerful software to artificially sweeten it, polish it, make it “louder”… and squeeze out the last drops of its individuality. Tom Whitwell reports on what’s wrong with the sound of music
Bron: http://www.wordmagazine.co.uk/content/why-records-do-all-sound-sam
Interessant artikel over de gladde producties van de muziek hedendaags en de ‘loudness-war’. Een lange lap tekst, dat is waar, maar voor de liefhebber en mensen die het interesseert zeker goed om te lezen! Ook interessant: Femke Halsema over auteursrecht.
