Het is lente (nu ook officieel, astronomisch gezien! Tijd dus om al je winterplaten weer in de kast te zetten (en in september het stof er weer van af te blazen) en je iPod te vullen met dé indie zomerhits van 2010. Om je daarbij te helpen ga ik in deze rubriek een liedje uitlichten dat geschikt is om de komende zes maanden op repeat te zetten. Liedjes die je kan meezingen, -schreeuwen en -blèren, liefst met duizenden anderen op de festivalweide, en zelfs na augustus niet meer uit je kop kan krijgen. Een mix van recentie indie-hits en ‘gouwe ouwes’, die ook nog eens gedraaid worden in de radio-uitzending. In aflevering twee van deze rubriek Pow Pow Pow van Nederlandse band NeWax, een liedje dat misschien wel het hele seizoen niet meer overtroffen zal worden.
pop
Een van de projecten waar ik al een paar maanden naar uitkijk is Broken Bells, de samenwerking tussen producer DJ Danger Mouse, ook bekend als producer van het tweede Gorillaz-album, uit het duo Gnarls Barkley met de hit Crazy, de man die onlangs een prachtige samenwerking met Sparklehorse (rest in peace) uitbracht onder de naam Dark Night of the Soul en het bovendien waagde om op geniale de wijze The Beatles’ White Album en Jay-Z zijn Black Album te mengen tot The Grey Album, vol mash-ups van Beatle-liedjes met rap, en James Mercer die met zijn mooie stem ook al The Shins tot een van de betere indiepopbandjes maakte en op Dark Night of the Soul al eerder de vocalen had verzorgd. Kortom, op papier al een interessant project tussen twee vooraanstaande indiemuzikanten, en toen deze winter het eerste liedje The High Road uitkwam was ik om; dit moest wel goed worden. Inmiddels is het album uit en na de eerste lichte teleurstelling ben ik helemaal om; dit wordt dé zomerplaat van 2010!
Het is al weer een tijdje geleden dat ik This Is the Life, van onze favoriete alternatieve folk/pop meisje-met-gitaar Amy MacDonald heb grijsgedraaid. Inmiddels heeft de zangeres na meer dan twee jaar haar nieuwe album, de ‘moeilijke tweede’, uitgebracht, A Curious Thing. En daarop valt een opmerkelijke verandering te horen, een volwassener en meer elektrische gitaargericht geluid dat ook wel aan Florence + The Machine doet denken. Die verandering zorgt aan de ene kant voor weer een nieuw fris geluid, maar tegelijkertijd mis ik de vrolijke popdeuntjes van Amy wel en ook al heeft de CD een redelijk hoog niveau, geen enkel liedje kan This Is the Life of Let’s Start a Band overtreffen.
Kashmir. Het is ook zo’n groep waar ik al een tijdje van had gehoord maar die ik pas in het licht van een nieuw album, in dit geval Trespassers ben gaan beluisteren. En dan ben ik nog niet toegekomen aan die gigantische back-catalogue met albums die ze al geproduceerd hebben. Maar dat komt nog, eerst dit.
Wat ik er nu van hoor en ook heb gelezen zal Kashmir wel altijd een groep blijven van vergelijkingen. Misschien onterecht als je het hebt over de kwaliteit, maar ook ik hoor de invloed van Radiohead, Coldplay en Keane terug in Trespassers. Gelukkig rust het album niet op de kwaliteiten van die bands maar staat Kashmir wel degelijk op eigen benen.
Trouwe luisteraars van ons radioprogramma herinneren zich vast nog wel onze eerste uitzending, Happy Soul Birthday, met soul uit de 60s (o.a. Otis Redding & Nina Simone). Ik mopper al maanden dat de soul zowat uitgestorven is. Maar toen ik Florence & the Machine hoorde klopte mijn hart toch wat harder. Het is weliswaar geen onvervalste soul zoals Nina Simone maar je hoort de soul duidelijk terugkomen! Florence is nog een jonge zangeres die pas in 2008 doorbrak door in het voorprogramma van MGMT te spelen op Glastonbury. Ze won in 2009 ook de Critics’ Choice Award, een prijs van muziekcritici voor nieuw talent. Toch lijkt het alsof deze vrouw met haar opvallende rode haren geboren is voor het artiestenleven. Als je de overtuiging van haar liveoptredens ziet begrijp je niet dat ze amper twee jaar is doorgebroken!
Alle Kate Nashes, Amy MacDonalds en andere vrolijke meisjes die pop/rock maken moeten oppassen, en wel voor Marina & The Diamonds. Ze is nu nog niet zo bekend, maar let op mijn woorden, want dit wordt de nieuwe hype van 2010. En als ze in 2010 geen hit scoort (met het ongelofelijk catchy Hollywood bijvoorbeeld) dan is het wel met haar volgende album in 2011 of 2012. Maar ik ben er natuurlijk altijd vroeg bij dus daarom nu al een review van haar eerste album The Family Jewels, bij de redactieleden van Beautiful Freaks nu al een hit! Dus snel luisteren voor ze alweer ‘mainstream’ is en verpest wordt door de platenmaatschappijen en MTV.
© 2012 Beautiful Freaks