Het blijft een merkwaardig toeval, dat The War on Drugs nou uitgerekend op 11 september in Paradiso stonden. Hoewel ‘ The War on Terror’ nog toepasselijker zou zijn geweest, natuurlijk. Ondanks alle documentaires, interviews en films die die avond op televisie werden vertoond was er in de kleine zaal van Paradiso echter geen spoor te bekennen van enige vorm van herdenking. In plaats daarvan ging alle aandacht uit naar de vier mannen uit Philadelphia, die toeren naar aanleiding van hun nieuwe album Slave Ambient. Een album dat bij ons goed in de smaak viel, met zijn mix van krautrock, shoegaze, Bowie, Springsteen, Dylan en Echo & The Bunnymen. Om maar wat te noemen. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen, want wij wilden niets liever dan dat The War on Drugs de goede productie op hun plaat ook live zouden kunnen overbrengen.

De angst dat alles zou vervallen tot een grote geluidsbrei was gelukkig onnodig. De band had net een nieuwe geluidsjongen aangenomen, maar die had alles al goed onder de knie en zo stonden alle instrumenten goed op elkaar afgesteld. Hoogstens het orgeltje had iets harder gemogen, want het is de drijvende kracht achter de nummers. In plaats daarvan kregen we in Paradiso een basgitaar op de voorgrond. Waar die op het album niet opviel, stal Dave Hartley afgelopen zondag op sommige momenten de show met vette bassolo’s.

Maar ook Andy Granduciel, de frontman van The War on Drugs, deed uitstekend zijn werk. Live klonk hij wat minder als Bob Dylan – het kwam ons trouwens ter oren dat een paar uur eerder een andere Dylan-sound-a-like, The Tallest Man on Earth, hetzelfde podium had betreden – maar dat nam het karakter en de kracht in zijn stem niet weg. Dat Granduciel ook een goede muzikant is werd duidelijk toen hij na een mondharmonica-solo datzelfde instrument gebruikte als plectrum voor zijn gitaar.

Van Slave Ambient kwamen bijna alle nummers langs, stuk voor stuk strak uitgevoerd. Sommige liedjes misten net de drive die op het album zo duidelijk merkbaar was, wat ervoor zorgde dat bij een nummer als ‘Baby Missiles’ aan kracht werd ingebout. In plaats daarvan was de muziek iets dromeriger, iets wat meer past bij de psychedelische nummers van hun eerdere platen. Toegift ‘A Needle in Your Eye #16′ van hun debuutplaat Wagonwheel Blues was dan ook een van de hoogtepunten van de avond. Maar dat viel haast niet op, door de constante kwaliteit die The War on Drugs 9/11 in Paradiso bezat. Daarmee zijn ze een band die de verwachtingen waarmaken.

Foto van wfuv met een Creative Commons licentie

-- Caspar Jacobs, September 16, 2011