Begin dit jaar was het nog wel te begrijpen dat Anna Calvi het moest doen met een plekje in de kleine zaal van Paradiso in plaats van het hoofdpodium. Maar dat miss Calvi nu in de Melkwegs Oude Zaal speelt in plaats van The Max is minder goed te begrijpen. We zagen haar immers al twee keer eerder sterke optredens weggeven, naast die keer in Paradiso ook op Haldern Pop, waar ze wel een headlinerslot had gekregen.

Wel had Anna Calvi dit keer een voorprogramma, een donkere zanger die niet als zodanig klonk. De liedjes die hij speelde met akoestische gitaar waren mooi, maar het soort mooi dat niet spannend genoeg is om je aandacht vast te houden en het feit dat we toch vooral wachtten op Anna Calvi maakte het voorprogramma geen bijzondere toevoeging.

Vanaf het moment dat Anna Calvi opkomt en begint met de gitaarwervelstorm van ‘Rider to the Sea’ tot de altijd weer even fenomenale gitaarsolo in ‘Love Won’t Be Leaving’ en daarna nog debuutsingle ‘Jezebel’ als toegift is het natuurlijk puur genieten. Wat telkens weer opvalt aan Anna Calvi is haar beheerstheid en concentratievermogen. Als ze bezig is met een liedje kan niets haar meer storen, zit ze er helemaal in. We weten dat Calvi een grootse stem heeft en ze gebruikt dat live nog meer dan op het album, maar altijd met genoeg controle. Naast de usual suspects (Kate Bush, PJ Harvey, Patti Smith) had ze gisteren ook wat weg van Jeff Buckley, maar dan zoveel minder breekbaar. Haar gitaarspel is even beheerst; zelfs in de heftigere stukken weet Calvi precies wat ze doet en nooit glijdt ze uit of laat ze haar spel beïnvloeden. Anna Calvi is niet iemand die schreeuwt of haar gitaar aan stukken speelt, maar ze weet toch krachtige emoties over te brengen.

Tussen de nummers door is Anna Calvi nog steeds een beetje verlegen. Het grootste gedeelte van de show zegt ze helemaal niks en als ze dan aankondigt dat het nummer ‘Surrender’ dat ze gaat spelen een Elvis Presley-cover is klinkt dat bijna bekennend. Alsof Calvi het nummer niet aan zou kunnen! Onterecht natuurlijk, want deze cover heeft Calvi in haar zak en doet het origineel zeker eer aan. Deze avond heeft Calvi ook versterking van een extra gitarist naar haar percussionist/achtergrondzanger en het vage meisje dat een veelvoud aan ritmeinstrumen en het harmonium bespeelt, want zelf heeft ze haar pols verstuikt. De mooiste gitaarstukken speelt ze echter nog gewoon zelf, zonder enige twijfel en van een blessure was weinig te merken.

Haar professionaliteit, uitstralingskracht en natuurlijk de even pakkende als beklemmende nummers maken Anna Calvi tot de top van hedendaagse muziek. ‘Desire’ klonk euforischer dan ooit, terwijl ‘The Devil’ een kleingehouden intro had waarin Calvi zong met een nachtegalenstem. De gitaarintro ‘Rider to the Sea’ en de solo in ‘Love Won’t Be Leaving’ zijn ook hoogtepunten. Het hele concert was één hoogtepunt. En daarom denk ik dat het slechts een kwestie van tijd is voordat we Calvi in een grotere zaal aan het werk zien, wellicht ook met meer werk. Want dat blijft haar enige probleem, de veel te korte sets.

-- Caspar Jacobs, October 5, 2011