We zagen hem al eerder op Haldern Pop in 2011, de Bon Iver van Ierland – hoewel hij natuurlijk veel meer is dan dat – genaamd James Vincent McMorrow. Toen was hij nog enkel gewapend met zijn gitaar en een engelenstem en moest hij opspelen tegen het gebonk van The Wombats dat opsteeg vanaf het hoofdpodium (boem.boem.boem – “So this is what the Wombats sound like?”), in zijn uitverkochte optreden in de grote zaal van Paradiso had hij een band bij zich en ging alle aandacht van de avond naar hem uit.

Even was het de vraag of dat wel goed zou zijn, de intieme liedjes van McMorrow met een full band en een publiek van 2000 man, maar al snel bleek dat het helemaal goed zat. In de grote zaal waren een aantal rijen stoeltjes geplaatst om het rustige karakter van ‘s mans muziek te bevorderen, maar ook zonder die zitplaatsen zou de magie van McMorrow zich snel genoeg aan het publiek hebben opgedrongen. Bij de meeste liedjes bleek de band een welkome toevoeging. Soms viel enkel een rustige piano op, andere keren een subtiele drum of wat mooie meerstemmigheid. Hoewel McMorrow het natuurlijk nergens nodig heeft, gaf het sommige nummers toch net een extra dimensie en net die kracht die nodig is om een uitverkocht Paradiso helemaal te overtuigen.

Maar we weten natuurlijk best dat het eigenlijk draait om de zang van James Vincent McMorrow. Op de een of andere manier is hij keer op keer in staat om je met zijn stemgeluid te betoveren. Als McMorrow zingt zie je de machtige natuurlandschappen voor je, en tegelijkertijd hoor je de emotie in zijn liedjes. Vaak zingt McMorrow met gesloten ogen, zijn hoofd heen en weer schuddend, volledig opgaand in zijn muziek. Als vanzelfsprekend wil je hetzelfde doen, je ogen sluiten en je laten meenemen door McMorrow. Betoverend is met recht het enige hedendaagse muziekjournalistiekcliché dat zijn muziek goed weet te omschrijven.

Helaas werd de betovering ruw onderbroken doordat uw recensent door moest naar Amsterdam-Oost om daar een radio-uitzending te maken. Toegift met daarin die magische cover van Chris Isaaks ‘Wicked Game’ werd daardoor helaas gemist. Wat we wel meekregen was een iets te commercieel klinkende cover van Steve Winwoods ‘Higher Love’, McMorrows grootste succes in de charts. Een kleine smet op een verder betoverend goed concert.

-- Caspar Jacobs, January 14, 2012