Eén van de vele zaken die ons onderscheidt van dieren is dat we onze emoties gedetailleerd kunnen tonen door middel van gezichtsuitdrukkingen. Al vanaf onze geboorte gebruiken we ze om contact te leggen met de buitenwereld. Voor William Fitzsimmons was dat allemaal niet zo vanzelfsprekend. Als kind van twee blinde ouders kon hij weinig met een knipoog, glimlach of betraande wangen. Muziek was voor hem geen hobby, maar een noodzaak. Noodzakelijk, om emoties aan zijn ouders over te kunnen brengen. Zijn vader en moeder leerden hem piano en trombone spelen, en zelf ging hij verder met onder andere banjo, ukelele en mandoline.
Misschien is het daarom, dat de muziek die William Fitzsimmons maakt ook bij de meest oppervlakkige luisterbeurt nog betekenisvol klinkt. Net zoals op zijn vorige albums zijn ook de liedjes op zijn nieuwe album Gold in the Shadow rustig en klein. De productie is zo bescheiden dat je twijfelt of Fitzsimmons eigenlijk wel gehoord wíl worden. Zijn eerste twee albums maakte hij op zijn zolderkamertje en ook de producties deed hij zelf. Het was een schok toen hij zichzelf opeens hoorde op de radio en televisie. Maar zelfs nu Fitzsimmons aan zijn relatieve bekendheid gewend is, is zijn muziek persoonlijk en intiem gebleven.
Zijn eerste twee albums gingen over Fitzsimmons’ moeilijke jeugd en familieproblemen, opvolger The Sparrow and the Crow over de scheiding met zijn vrouw. Op Gold in the Shadow is de toon positiever. Fitzsimmons laat het verleden even voor wat het is en richt zijn blik naar voren. In ‘Let You Break’ rekent hij in cryptische bewoordingen af met zijn melancholie: ‘To cut out the figure / The grounding of this / Let melancholic drown’. Dat Fitzsimmons niet meer in zichzelf gekeerd is merken we als Julia Stone in dat liedje een snerpende tweede stem inzet, die pas na een paar luisterbeurten went.
Het is niet zo dat Fitzsimmons nu opeens fluitend lenteliedjes aan het maken is, maar de droevige ondertoon van zijn eerdere werk heeft plaatsgemaakt voor een sprankeling hoop. Nog steeds bezingt hij de schaduwkanten van het leven, maar, getuige de albumtitel, ook daar ligt goud. In de schaduwkanten van zijn eigen leven vinden wij Gold in the Shadow als gouden vrucht van ellende, pijnlijk en prachtig.
-- Caspar Jacobs, March 27, 2011