Afgaande op de stille muziek en de poëtische teksten zou je je Laura Marling als een oudere vrouw met de nodige levenservaring voor dit soort folk. Het is dan ook verrassend om te ontdekken dat ze een blond meisje van ten tijde van haar debuut uit 2008 nog geen 20 jaar oud is, eerder klein en lieflijk dan oud en wijs. Inmiddels is ze 21 en heeft ze haar derde album uitgebracht, A Creature I Don’t Know, maar nog altijd klinkt Marling volwassener dan ze is.
Zo klinkt ze in het eerste nummer ‘The Muse’ bijna bezeten, alsof er inderdaad een muze over haar heen is gekomen die haar inspireert. ‘God’s work is plans,’ zo opent Marling haar nieuwe album. “I stand here with a man that talked to me so candidly / More than you need to”. Het lijkt een redelijke verklaring voor de vraag waar de folkzangeres haar talent, passie en levenswijsheid vandaan heeft. Maar ook Marling zelf weet het niet precies, zo blijkt uit het vervolg. “Don’t you be scared of me / I’m nothing but the beast,” zingt ze, en opeens lijken de plannen van god niet meer zo gunstig en verandert onze muze in een beest dat zich van Laura Marling meester heeft gemaakt.
Het lijkt het centrale thema te zijn van A Creature I Don’t Know, een titel die op die manier haast autobiografisch werkt. Of de teksten op het album gaan over Marlings relatiebreuk met Marcus Mumford (van Mumford en Zonen) of dat ze zingt over eerdere ervaring is niet bekend, maar waar de liedjes ook over gaan, het is de oorzaak van de onzekerheid en de angst die in Marlings teksten doorsijpelen. Het hele album ontvouwt zich om de twee middelste nummers, ‘The Beast’ en het daaropvolgende ‘Night After Night’. Die eerste is een dreigend nummer over het beest dat haar verslindt en verblindt met leugens. “And he lies, he lies so sweet that I choke / Tonight I choose the beast / Tonight he lies with me”. Tegenover haar voormalige liefde klinkt Marling boos, bijna bitter. “You’re okay now”, zingt ze, om daar cynisch aan toe te voegen: “I suppose”.
‘Night After Night’ is daarna een melancholische, treurige terugblik op Laura’s leven voor ze door het Beest werd bezeten. “My darling I loved you / I long to become you”, mijmert Marling, maar al snel bedenkt ze zich met de woorden “Oh I should just leave you / But I don’t”. Het verval waarin ze terechtkomt wordt duidelijk in met de daaropvolgende regels: “Night after night, day after day / would you watch my body weaken, my mind drift away?”. Over het beest vertelt Marling: “He longs for the answers / As all of us must”. Even later spreekt ze zelf de godin van de kennis aan, Sophia, om haar te vragen waar ze heeft gezeten. “Where I’ve been lately is no concern of yours / Who’s been touching my skin?”.
De teksten van A Creature I Don’t Know stralen eenzaamheid uit en ook de muzikale begeleiding is op dit album minimaler dan voorheen. In tegenstelling tot op I Speak Because I Can heeft Marling voor A Creature I Don’t Know alle liedjes zelf geschreven en uitgewerkt en pas in het allerlaatste stadium haar band erbij te betrekken. Hierdoor klinken de liedjes op het album ingetogen en persoonlijk, de uitingen van een eenzame jonge vrouw. Ondanks dat heeft Marling haar stuwende manier van gitaarspelen behouden, waardoor haar aanslag de drijvende kracht is die de teksten hun metrum meegeeft. Maar daarnaast is dit het eerste album van Laura Marling waarop de muziek zelf ook een verhaal vertelt en niet alleen ondersteuning biedt voor het verhaal dat Marling vertelt met woorden. In ‘The Beast’ horen we boze, gruizige gitaren, terwijl ze op ‘Night After Night’ juist een rustig gitaarspel laat horen dat past bij de overdenkingen in dat nummer. Later op het album, bijvoorbeeld op ‘My Friends’, horen we engelachtige achtergrondzang, precies alsof het de ‘friends and lovers’ zijn die met woorden uitzwaaien. Want, zingt Marling, My friends, my dear friends / And lovers, oh my lovers / I’d leave you for them / They got a hand on my back”.
Het is bijna vreemd om te zeggen van een artieste die altijd al zo verstandig en ervaren klonk, maar A Creature I Don’t Know is het album waarop Laura Marling echt volwassen is geworden. Waar de voorgangers soms nog onwennig klonken, als een weliswaar mooie jas die net niet helemaal paste, is dit album er zo een waarbij alle puzzelstukjes op hun plaats vallen. Het verstilde gitaarspel, de teksten die allemaal aansluiten bij datzelfde centrale thema en de eigenzinnige stem van Marling die soms zo gedreven klinkt dat het inderdaad de vraag is of ze niet wordt ingefluistert door een god, muze of duivel. Zowel Alas I Cannot Swim als I Speak Because I Can waren genomineerd voor de prestigieuze Mercury Music Prize, maar A Creature I Don’t Know is het album dat het absoluut verdient om die prijs ook te winnen, want op dit album speelt Marling geen liedjes, maar vertelt ze een sprookjesachtig en duister levensverhaal.
-- Caspar Jacobs, September 23, 2011