In 2001 schreef Noel Gallagher, liedjesschrijver van Oasis en de wederhelft in de haat-liefde-verhouding met zijn broertje Liam, voor de band het nummer ‘Stop the Clocks’. In interviews plaatste hij grote claims over het nummer. Het zou anders klinken dan alles wat de band tot dan toe had gedaan en ook nog eens hun beste nummer ooit zijn. Toen het niet op Don’t Believe the Truth waren de fans verbaasd. Volgens de broertjes Gallagher was het nummer nog niet af en waren er een stuk of tien versies die elk hun eigen charmes hadden. In 2006 kwam het compilatie-album met de titel Stop the Clocks uit en toen leek het dan echt zo ver te zijn. Maar ook daarop stond niet het langverwachte ‘Stop the Clocks’. Nu Oasis uit elkaar is zal het er nooit van komen. In plaats van een Oasis-nummer is ‘Stop the Clocks’ een solo-liedje van Noel Gallagher geworden, het laatste nummer op zijn debuut Noel Gallagher’s High Flying Birds.
Er wordt beweerd dat dit niet het enige nummer is dat Gallagher schreef voor Oasis, en nu heeft hergebruikt op zijn eerste soloplaat. Voordat Oasis uit elkaar ging het gerucht van een solo-album ook al de ronde. Noel Gallagher’s High Flying Birds is dan ook geen reactie op het getreiter van broertje Liam, die bij het uitbrengen van zijn Different Gear, Still Speeding meteen een felle competitie probeerde uit te lokken. Beady Eye straalde in alles een ‘er is Oasis zonder Noel’-gevoel uit. Noel Gallagher’s debuut bouwt natuurlijk ook voort op het geluid van Oasis, maar dat komt voort uit het simpele feit dat Noel de liedjes schreef die Noel zong. Dat buiten beschouwing latend is Noel Gallagher’s High Flying Birds een op zichzelf staand album, één dat niet hoeft te worden vergeleken met Oasis of Liams Beady Eye.
Dat Noel Gallagher een ervaren liedjesschrijver is, is te horen. Van de tien liedjes op zijn solo-debuut hebben de meeste pakkende melodieën en meeslepende arrangementen. Van de uitbundige opener ‘Everybody’s on the Run’, met tegen het einde koor en orkest, tot de ballad ‘Stop the Clocks’, die het album op een ‘Champagne Supernova’-achtige manier afsluit, is het album aangenaam om naar te luisteren. Daartussen horen we een aantal al eerder bekende nummers, zoals ‘The Death of You and Me’ en het gladde ‘AKA… What a Life’, maar ook veel nieuws. ‘(I Wanna Live In a Dream In My) Record Machine’ is een popliedje pur sang, met een echt meezingrefrein en een sixties-vibe all over. The Beatles noemen is haast overbodig. Ook ‘AKA… Broken Arrow’ is een popsong met klasse, waarin de kwaliteiten van de oudste Gallagher naar voren komen. Zijn melodieën en teksten zijn altijd catchy, maar nooit voor-de-hand-liggend, waardoor ze tegelijkertijd verrassend en vertrouwd klinken. Het zijn het soort liedjes dat ook op Oasis-albums niet misstaan hadden.
Zoals elk ‘klassiek’ tien-liedjes-onder-de-vijf-minuten-popalbum staan ook op Noel Gallagher’s High Flying Birds een paar missers. ‘Soldier Boys and Jesus Freaks’ en ‘(Stranded On) the Wrong Beach’ zijn ook na meerdere luisterbeurten matige liedjes en vulsel voor tussen het echte werk. Het grootste probleem van Noels solocarrière is dat hij soms de kracht lijkt te missen die zijn oudere werk uitstraalt. De kracht die Liam met zijn zang misschien meegaf aan de liedjes van Noel. De rijke orchestratie van de liedjes is daar geen vervanging voor, maar helpt juist mee aan de soms wat zwakke uitstraling. Want Noel doet het op zijn album lang niet slecht als zanger, maar het lukt hem niet altijd om tegen zijn liedjes op te zingen. Het maakt de muziek gezichtsloos en op een enkele track zelfs commercieel. ‘AKA… What a Life’ zit op het randje van wat mogelijk is, maar had ook op het nieuwe Coldplay-album kunnen staan.
Na solo-albums van zowel Liam als Noel Gallagher – waarbij ik nog wil aantekenen dat beide broers wel degelijk een backing band hebben, grotendeels bestaand uit ex-Oasis-leden – kunnen we wel concluderen dat het succes van Oasis een optelsom was van twee talenten: Liams rauwe strot en Noels catchy songs. Ook zonder die zang blijven de liedjes van Noel Gallagher overeind staan, maar helemaal tot hun recht komen ze helaas niet. Dat maakt van Noel Gallagher’s High Flying Birds een net-niet-album. Goed, maar net niet goed genoeg. Maar, omdat we er nou eenmaal van houden om te vergelijken, toch net wat beter dan het album van Liam.
-- Caspar Jacobs, October 23, 2011