Dat er veel goeds uit Zweden komt mag bekend zijn. Naast IKEA en Pipi Langkous kennen we bijvoorbeeld The Tallest Man On Earth, de ‘Zweedse Bob Dylan’, om maar kort door de bocht te gaan, die met The Wild Hunt een prachtig album maakte. Het nieuwste snoepje uit Scandinavië? Dat is ongetwijfeld het nieuwe album van First Aid Kit, getiteld The Lion’s Roar. Het concept is simpel: twee Zweedse zusjes van 19 en 22 jaar oud (ten tijde van hun debuutalbum zelfs 17 en 20) met lieflijke, hartstochtelijke samenzang, pakkende deuntjes en een country/folk-vibe à la Fleet Foxes.

Met een cover van hun ‘Tiger Mountain Peasant Song’ kreeg First Aid Kit bekendheid in 2008 – toen was zusje Klara dus pas 15 jaar oud! – maar pas op The Lion’s Roar kunnen we echt spreken van een eigen geluid. Dat wordt natuurlijk in de eerste plaats gevormd door de harmonieuze zang. De stemmen van Johanna en Klara passen bij elkaar alsof het, eh, zusjes zijn dus. Het is echter niet die eenheid, maar eerder de gepassioneerdheid die opvalt in alle liedjes. Het is simpelweg te horen dat er in het zingen genoten wordt en dat dat dan ook voluit mag gebeuren. Zeker in een liedje als ‘Emmylou’ (“I’ll be your Emmylou and I’ll be your June / If you’ll be my Gram, and my Johnny too”, refererend naar oude countrylegendes) of ‘Blue’ is dit aanstekelijke, vreugdevolle enthousiasme ruimschoots aanwezig.

Daarbij zet First Aid Kit een heerlijk geluid neer. Minder desolaat en minimaal dan The Tallest Man, maar in plaats daarvan juist weids en ruim. Hier horen we echt de grote bossen van Scandinavië ademen, de ongerepte natuur van Zweden. Wel moet aangemerkt worden dat dit geluid op den duur wat eentonig wordt, wat ook geld voor de stemmen van Johanna en Klara, hoe nachtegaalachtig mooi ze ook zijn. Op sommige momenten is alles net iets te vrolijk en opgewekt, waardoor de muziek toch wat vlak wordt.

Gelukkig is er op het einde de mooie samenwerking met Bright Eyes, ‘King of the World’. “I’m nobody’s baby, I’m everybody’s girl / I’m the queen of nothing, I’m the kiiiiiiiiing of the world”. Het zijn hetzelfde soort ongegeneerde uithalen die The Tallest Man soms heeft, maar dan zonder het rauwe randje. Hoewel lang niet elk liedje even pakkend is en de aandacht zeker na ‘To a Poet’ wat verslapt, maakt dit laatste nummer een hoop goed en laat me toch achter met de neiging om even vrolijk mee te brullen en The Lion’s Roar nog een keer op te zetten.

-- Caspar Jacobs, February 12, 2012