Leuke verrassingen komen vaak uit onverwachte hoek. Zoiets wordt maar weer eens bewezen doordat het ‘snoepje van de week’ bij Beautiful Freaks het volstrekt onbekende Luise Pop uit Berlijn en Wenen is. Een aanstekende single met schattige videoclip functioneert als voorhoede van een minstens even catchy album met de titel Time Is a Habit, waarin Luise Pop laat zien dat ze in elk geval de belangrijkste factor in het maken van goede popmuziek bevatten, namelijk een enthousiasme dat in elke noot en tekstregel hoorbaar is. Het is het soort energie dat je zover krijgt om de speakers op tien te zetten en keihard mee te zingen, een absurd dansje te wagen en wanhopig te overwegen of de kosten van een reis naar Duitsland het zien van deze band de moeite waard zijn of toch niet – voorlopig nog niet, voor ons, maar zodra ze naar Nederland komen zijn wij de eersten met een kaartje.
Time Is a Habit is opgedragen aan de grootmoeder van zangeres Vera Kropf, die Oostenrijk in de jaren ’30 verliet om haar geluk te zoeken in Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Een aantal jaar later zond ze de foto toe die ook fungeert als cover van het album, waarbij ze onthulde dat ze nu werkte in een circus als hypnotiseuse van wilde dieren. Op diezelfde manier is ook Luise Pop een band die op zoek is naar mogelijkheden, en daarin niet bang is, voor wilde dieren of voor het feit iets ‘vreemds’ te doen. “I’m too conceptual for my shirt / I’m too conceptual for my pants / I’m so conceptual it hurts / So baby, let’s conceptual dance,” zingt Kropf in Conceptual Dance. En dat is precies hoe ik me deze band voorstel: over-the-top zelfverzekerd, de wereld in het gezicht uitlachend en conceptueel dansend over het podium.
Stilistisch gezien is Luise Pop een geslaagde synthese tussen het surfpop-geluid van de jaren ’60 en het donkerbassige geluid van de ’80s. The Beach Boys met New Order, of The Drums en Blondie, om maar even aan namedropping te doen. Maar het is niet deze stijl, die de band zelf ‘surf-noir’ noemt, die Luise Pop zo uniek maakt, maar de vanzelfsprekendheid waarmee deze gebracht wordt. Als Luise Pop zichzelf een stijl probeert aan te meten of muziek wil maken die bij een bepaald imago past dat zij leuk vinden, dan weten ze dat in elk geval goed te verbergen. Want als ik op het titelnummer meeschreeuw “TURN OFF THE LIGHTS, ‘CAUSE IT’S A BAD HABIT”, denk ik niet in termen van genres, jaartallen en stijlgenoten, maar simpelweg ‘leuk!’. Waarmee ik niet wil zeggen dat Luise Pop enkel een ‘leuke’ band is. In hetzelfde liedje over slechte gewoonten geeft Kropf één voor één kritiek op tijd, lust, hebzucht en liefde, het hele zooitje afschrijvend als “bad habits”. In het minstens even leuke ‘Fat Yellow Eyes’ horen we “I don’t give a fuck about the color of your eyes”. Luise Pop heeft maling aan alles, en herleeft daarin de houding van punk-Duitsland van een drietal decennia geleden. De woede van Luise Pop is echter een vrolijke woede, een lachende. Nietzscheaanse levenshouding. “I was born and raised in desperate times / I was born and raised in the stinking hell of this town”, horen we Kropf zingen in het rustige ‘Desperate Times’. “Now I spend my days in the joking bore of a life that’s mine.”
Zoals het een goede rockband betaamt zijn de muzikanten van Luise Pop geen virtuozen, maar dat maakt de muziek met geen mogelijkheid saai. Wat Luise Pop laat uitstijgen boven de gemiddelde popband van dit genre is het subtiele gebruik van dynamiek, het moedwillig afwijken van de standaard couplet-refrein-structuur en een enkele ongekunstelde uitbarsting, zoals in ‘Slow Motion’ (dat baslijntje!). Ook de lichte Duitse tongval van Vera Kropf draagt bij aan het groepsgeluid, maar ook hier geldt weer dat al deze kwaliteiten vooral tot uiting komen in de manier waarop ze gebracht worden. Terwijl veel bands hun best doen om zo verveeld en serieus mogelijk te klinken, zet Luise Pop een duidelijke tegenbeweging in, waarvan de kernwaarden plezier en een gezonde dosis schoppen-tegen-de-wereld zijn, zonder daarmee oppervlakkig te worden. Als een groep als The Vaccines al genoemd mag worden als redder van de Britse popmuziek, dan moet Luise Pop wel op zijn minst een rol in Europa gaan spelen die de zeges van Napoleon Bonaparte en Alexander de Grote zal doen verbleken. Slicke baslijnen gecombineerd met noisy gitaren en een sterke zangeres, Luise Pop heeft het. Beautiful Freaks ligt al aan hun voeten. Nu de wereld nog.
-- Caspar Jacobs, February 17, 2012